แม่ซูขนไปหมดแล้ว”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว “พวกเขานำทองคำและเงินไปมากมาย แล้วยังสามารถเอาไปเพิ่มอีกหรือ?”
นายพลฉีก้าวออกไปด้านหน้าและกระซิบข้างหู “ท่านแม่ทัพ หน่วยสอดแนมเข้ามารายงานว่าซูฉินส่งทหารม้าหนึ่งหมื่นนายไปตามล่าครอบครัวของผู้ว่าการที่จวนเมื่อสามชั่วโมงก่อน ข้าสงสัยว่าความต้องการที่แท้จริงของซูฉินอาจเป็นทองคำและเงิน อีกทั้งด้วยนิสัยใจคอของซูฉิน เขาคงตามครอบครัวผู้ว่าทันและสังหารจนสิ้น พวกเราจำเป็นต้องส่งกองกำลังออกไปนอกเมืองทันทีขอรับ…”
“เราจะทำอะไรได้?”
หลินมู่อวี่ส่ายหัวและกล่าวว่า “มันไม่จำเป็นอีกแล้ว ข้าทำให้ซูฉินขุ่นเคืองครั้งแล้วครั้งเล่า และตอนนี้ก็สายเกินกว่าจะส่งทหารออกนอกเมือง เอาล่ะ ไปสั่งการทหารให้ส่งอาหารและหญ้าแก่กองทหารห้าหมื่นนายนอกเมืองอย่างตรงเวลาทุกวัน อย่าให้มีสิ่งใดผิดพลาด จะไม่มีใครสามารถย้ายทองคำและเงินในจวนผู้ว่าการได้ทั้งนั้น เราเพียงต้องรอให้คนจากเมืองหลวงมาจัดการพวกมันเอง”
“ขอรับ!”
“ไม่สิ…”
“มีอะไรหรือขอรับ?”
“มีเหรียญทองในคลังของจวนผู้ว่าการเท่าใด?”
“ราวสิบสองล้านสองแสนเหรียญทองขอรับ”
“ให้เสมียนบันทึกสิบเอ็ดล้านสองแสนเหรียญทอง ส่วนหนึ่งล้านนั้นนำไปแลกธนบัตรทองคำแล้วนำมาให้ข้า ข้ามิได้ปกป้องเมืองห้าหุบเขาโดยเปล่าประโยชน์”
นายพลเผยยิ้ม “ขอรับ ข้าจะทำตามคำสั่ง!”
หลังจากนั้นไม่นานธนบัตรทองคำที่มีค่าเท่ากับหนึ่งล้านเหรียญทองก็ถูกนำมาให้ ซึ่งสามารถใช้มันแลก
