ุบเขา…ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผู้คนนับล้านในเมืองแห่งนี้”
“ลุกขึ้นเถิด”
หลินมู่อวี่โบกมือและกล่าวว่า “องค์จักรพรรดิส่งข้าและองค์หญิงอินมาที่เมืองหยาดสายัณห์เพื่อเป็นกำลังเสริม มิได้มาเพื่อเข่นฆ่า นี่จึงเป็นสิ่งที่ข้าควรทำ หากวันนี้เกิดการกวาดล้างในเมืองห้าหุบเขา ข้าเกรงว่าฝ่าบาทจะประทานอภัยให้ซูฉินและปล่อยให้เป็นเรื่องอื้อฉาวในมณฑลชางหนานเสีย”
“ท่านแม่ทัพช่างชาญฉลาด!”
“มิต้องพูดสิ่งใดอีก ออกไปดูแลความปลอดภัยแก่เมืองห้าหุบเขาเถิด”
“ขอรับท่านแม่ทัพ!”
ค่ำคืนนั้นเหล่าข้าหลวงเตรียมมื้อค่ำให้อย่างอุดมสมบูรณ์ หลินมู่อวี่นั่งทานอาหารกับกลุ่มนายพลฉี ขณะที่ทหารสามพันนายจากเมืองหยาดสายัณห์ถูกขอให้ออกจากเมืองและกลับไปที่ค่ายพักของซูฉิน คงไม่เป็นการดีที่จะให้พวกเขาอยู่ในเมืองต่อไป ซึ่งเป็นเหมือนกับการมีระเบิดเวลาอยู่ข้างๆ
หลังจากนั้นเหล่าเสนาบดีจากจวนผู้ว่าการก็เขามาทำความเคารพ หนึ่งในนั้นคลี่ม้วนหนังสือและกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ เราได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบคลังสมบัติของจวนผู้ว่าการ รายละเอียดทรัพย์สินมีดังนี้ มีเหรียญทองกว่าสิบสองล้านสี่แสนเหรียญ หยกน้ำหนักราวสองพันหนึ่งร้อยกิโลกรัม อีกทั้งยังมีโบราณวัตถุจำนวนนับไม่ถ้วน ศาสตราวุธมากกว่าสี่หมื่นชิ้น ม้วนกระดาษตัวอักษรและภาพวาดผู้มีชื่อเสียงอีกว่าสามพันม้วน หิน เมล็ดพืช และหญ้าอีกกว่าสองแสนก้อน แม้ว่าเมืองห้าหุบเขาจะค่อนข้างมั่งคั่ง ทว่าทรัพย์สินส่วนใหญ่ถูก
