นกองละสิบนายเพื่อไปดูแลความสงบในเมือง จัดการให้เรียบร้อยอย่าปล่อยให้เกิดความวุ่นวาย และจัดกองทหารหนึ่งหมื่นนายเพื่อเฝ้าประตูและป้องกันการโจมตีของซูฉิน”
“ขอรับท่านแม่ทัพ!”
นายพลฉีเดิมตามมาอย่างใกล้ชิด “ท่านแม่ทัพหลิน ท่านซูฉินจะโจมตีเมืองจริงหรือขอรับ?”
“อาจไม่ ทว่าข้าจำเป็นต้องเข้ามาควบคุมกฎระเบียบและความปลอดภัยในเมืองห้าหุบเขา”
“ขอรับ!”
จากนั้นรองผู้บัญชาการอีกนายเดินเข้ามาพร้อมประสานหมัดรายงาน “ท่านแม่ทัพ ข้าได้ตรวจสอบตามคำสั่งแล้ว…เมื่อวานหูเถี่ยหนิงออกจากเมืองและเสนอเมืองห้าหุบเขาให้แก่ซูฉิน ทว่าถูกรองผู้บัญชาการของซูฉินสังหาร นี่เป็นสาเหตุให้แม่ทัพหลงเซียนหลินเริ่มศึกสงคราม และกลางดึกคืนที่ผ่านมาหลงเซียนหลินนำกองทหารห้าพันนายจู่โจมค่ายพักของซูฉินรวมถึงผู้คนทางประตูทิศใต้ จากนั้นเขาก็พาครอบครัวของตนและหูเถี่ยหนิงหนีไปทางภูเขาฉิน”
“เป็นเช่นนี้เอง…”
หลินมู่อวี่ก้าวเข้ามาในโถงจวนเจ้าเมืองและเอ่ยถาม “หลงเซียนหลินบุกเข้ามาแล้วหรือ?”
“ข้าไม่ทราบขอรับ มันเป็นคืนที่โกลาหลและคละคลุ้งไปด้วยเลือด ไม่มีใครล่วงรู้ว่าท่านแม่ทัพหลงถูกฆ่าหรือไม่ ทว่าซูฉินกำลังตามหาศพของแม่ทัพหลง ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าแม่ทัพหลงยังมีชีวิตอยู่
หลินมู่อวี่ถอนหายใจ “ข้าหวังว่าหลงเซียนหลินจะรอดพ้นจากภัยพิบัตินี้ไปได้”
นายพลฉีพลันเข้ามาคุกเข่าข้างหนึ่งพร้อมประสานหมัด “แม่ทัพหลิน ข้าขอบคุณท่านในสิ่งที่ทำเพื่อเมืองห้าห
