ิ้มมุมปากขณะที่กล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ ชาวบ้านเหล่านี้กำลังแอบหนีไปทางกำแพงฝั่งตะวันตกของเมือง ทว่าถูกเจอตัวก่อน ข้าจึงพามาให้ท่านแม่ทัพขอรับ”
ดวงตาซูฉินเย็นชาขณะที่ชูมือส่งสัญญาณให้ฆ่า
“กองพันที่หนึ่งตามข้ามา!” รองผู้บัญชาการพลันตะโกนลั่น
กลุ่มทหารม้าห้าร้อยนายพุ่งตัวออกไปพร้อมหอกและดาบยาว ‘ฉึก ฉึก ฉึก!’ เลือดพุ่งสาดกระจายพร้อมเสียงกรีดร้องที่ดังกึกก้อง และแล้วชาวบ้านกว่าสามร้อยคนก็ถูกฆ่าภายในพริบตา มีเด็กอายุราวสี่ถึงห้าขวบถูกทิ้งยืนร้องไห้ท่ามกลางซากศพ
ซูฉินจ้องมองและเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ทำไม เจ้าทนไม่ได้รึ?”
จางซานตงง้างธนูขึ้นและส่งลูกธนูออกไปอย่างรวดเร็ว ‘ฉึก!’ มันพุ่งทะลุหัวใจเด็กคนนั้นอย่างรุนแรงจนทำให้หัวใจแตกสลายทันที เขาตายโดยที่ไม่ทันได้รู้สึกหรือแม้แต่กระทั่งได้ส่งเสียงร้อง
“เตรียมตัวเคลื่อนทัพเข้าเมือง” ซูฉินชักกระบี่เล่มยาวออกมา
ทว่าทันใดนั้นแผ่นดินก็สั่นสะเทือนเล็กน้อยพร้อมเสียงเท้าม้าดังกึกก้องมาจากระยะไกล ซูฉินขมวดคิ้วและถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
ทหารม้านายหนึ่งพลันเข้ามาประสานหมัดรายงาน “ท่านแม่ทัพขอรับ แม่ทัพองครักษ์ทิศใต้หลินมู่อวี่เคลื่อนทัพมาบนถนนสายหลักพร้อมทหารม้าหนักราวสองหมื่นนาย ดูเหมือนว่าจะเป็นกองทหารจากค่ายเขาเหิน!”
“โอ้ เป็นอาอวี่เองรึ!”
ซูฉินหัวเราะเสียงดัง “เจ้าเด็กนั่นเคลื่อนย้ายกองทหารค่ายเขาเหินจากมือหลงเซียนหลินเพื่อลดความเสียหายให้แก่กองทัพของเรา ซึ่งถ
