“ปัง!”
ประตูเมืองถูกปิดอย่างแรง หลงเซียนหลินยกร่างของหูเถี่ยหนิงให้นายจ่าคนหนึ่งดูแลก่อนจะคว้าทวนยาวและวิ่งขึ้นไปบนกำแพงเมือง “ข้า หลงเซียนหลินกลับมาแล้ว! ปิดประตูเมืองพร้อมรบ! เตรียมพร้อมยิงธนู ลูกหิน และท่อนซุง!”
ด้วยศักดิ์ศรีแห้งกองกำลังเมืองห้าหุบเขา หลงเซียหลินนั้นไม่เป็นรองใคร กลุ่มทหารเมื่อเห็นหลงเซียนหลินกลับมาก็มีกำลังใจอย่างมาก ต่างตระเตรียมสิ่งที่ควรทำในทันที
…
เมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามพร้อมรบ ซูฉินก็โมโหจัดชี้ดาบไปยังเมืองห้าหุบเขาและตะโกนลั่น “หลงเซียนหลิน การตายของหูเถี่ยหนิงเป็นเพียงอุบัติเหตุ อย่าคิดต่อต้านเรามิเช่นนั้นเจ้าจะเสียใจ!”
หลงเซียนหลินมองอย่างเหยียดหยาม “การตายของท่านผู้ว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุอย่างนั้นรึ? ฮ่าๆๆ น่าขันสิ้นดี! ซูฉิน วันนี้เจ้าต้องตกตายที่เมืองห้าหุบเขาแห่งนี้ ต่อให้มันจะเป็นอุบัติเหตุก็ตาม!”
“ไอ้สารเลว!”
ซูฉินคำรามลั่น “บุกเมืองได้!”
ทหารพากันลงจากหลังม้าก่อนจะจับโล่และวิ่งเข้าใส่กำแพงเมืองทันที เนื่องจากฝั่งศัตรูเพิ่งมาถึงและยังไม่ได้เตรียมการรบใดๆ มีเพียงที่กั้นประตูและทหารจำนวนหนึ่งเท่านั้น กองทัพซูฉินจึงใช้โอกาสนี้บุกเข้าประตู
“ยิงธนู!”
หลงเซียนหลินออกคำสั่ง ฝนธนูถูกยิงใส่กองทัพหยาดสายัณห์ทันที! แม้จะมีโล่แต่ก็กันได้ไม่หมดทำให้บางส่วนถูกธนูยิงตาย อีกทั้งยังมีก้อนหินกลิ้งลงมาทัพจากกำแพงเมืองอีก ซูฉินโมโหจนถึงขีดสุด
“ท่านพี่”
ซูอวี่ขมวดคิ้วพลาง
