เอ่ย “เราไม่ได้ตั้งใจจะโจมตีแต่แรก ด้วยสถานการณ์ตอนนี้เรากำลังเสียเปรียบ ข้าคิดว่าเราควรรอกองทัพท่านพ่อก่อน ท่านมีอาวุธหนักทั้งบันไดและที่ยิงหิน หากเราขืนบุกไปทั้งที่ไม่พร้อมก็เท่ากับส่งทหารไปตายเปล่า”
ซูฉินกำหมัดแน่นพลางกล่าวอย่างฉุนเฉียว “ไอ้หลงเซียนหลิน ข้าจะแยกร่างมันเป็นชิ้นๆ ให้ได้ ทั้งถอยก่อน!”
…
ทว่าเมื่อทัพหยาดสายัณห์ถอยได้ไม่นาน หลงเซียนหลินก็ตะโกนสั่ง “พี่น้องข้า ตั้งขบวนหอกและโล่ ให้พวกมันได้รู้สึกถึงความแข็งแกร่ง!”
ประตูเมืองห้าหุบเขาเปิดออกอีกคราพร้อมกับกองทัพทหารถือหอกและโล่กว่าหมื่นนาย ทุกนายเป็นทหารฝีมือดีที่ถูกคัดเลือกมาแล้ว ทั้งพลังและความแข็งแกร่งนับได้ว่าหาตัวได้ยาก ทั้งหมดตั้งขบวนรบและส่งเสียงโห่ร้องยั่วยุซูฉิน
“พวกกองทัพสวะ!”
ซูฉินสะบัดดาบในมือทันใด กองทัพเข้าปะทะอีกครั้งจนทหารฝั่งศัตรูถูกฆ่าเรียบสองพันคนในพริบตา
กองทัพหยาดสายัณห์ปาหอกก่อนจะเข้าประชิดตัว “ปิด!” หลงเซียนหลินมองออกสั่งให้ทหารของตนประสานโล่เป็นกำแพงเหล็ก “เคร้งๆๆ” เสียงหอกปะทะกับกำแพงโล่ดังอย่างต่อเนื่องทว่าไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ เมื่อกองทัพหยาดสายัณห์เข้าประชิด หลงเซียนหลินก็ออกคำสั่งอีกครั้ง “เปิด!”
ทันใดนั้นกำแพงโล่ก็แยกออกเพื่อให้หอกเหล็กแทงทะลุได้ อาศัยช่องว่างระหว่างโล่หอกยาวเสียบม้าศึกจนล้ม และเปลี่ยนคอยสับเปลี่ยนตั้งรับการโจมตีเรื่อยๆ เพียงพริบตาศพทหารก็เกลื่อนกลาดไปทั่วพื้น
“พลธนูเตรียมพ
