และหัวเราะกันตามปกติ
“ชาวบ้านในเมืองห้าหุบเขาต้องตกอยู่ในอันตรายจากการเชิดชูพยัคฆ์อย่างหูเถี่ยวหนิงจนทำให้เขาทะนงตัวและกล้าก่อกบฏ เฮอะ! มันถึงเวลาตายแล้ว!” ทหารผู้มีหนวดเคราเต็มหน้าหัวเราะลั่นขณะที่ดื่มซุปเย็น
ทหารอีกนายก็สมทบ “เฮ้ย! มาพูดเรื่องนี้กันดีกว่า เราไปเลือกเหล่าเชลยศึกผู้หญิงกันไหม แต่ข้าขอเลือกก่อน!”
“หวังเอ้อโก่ว ไอ้บ้าตัณหา ไม่ช้าก็เร็วเจ้าคงได้ตายคาอกหญิงสาวเป็นแน่!” ทหารอ้วนหัวเราะเสียงดัง
หวังเอ้อโก่วยิ้ม “การตายคาอกหญิงงามคงทำให้ข้ากลายเป็นผีที่มีความสุขที่สุด ฮ่าๆ ข้าได้ยินมาว่าหญิงสาวในเมืองห้าหุบเขาค่อนข้างอวบอั๋น ฮ่า! ข้าไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน และตอนนี้โอกาสก็มาถึงแล้ว!”
“ไอ้บ้า เจ้าจะไปเล่นสนุกหรืออย่างไร?! กระนั้นเมื่อเราออกไปกวาดล้าง มาดูกันสิว่าใครจะสังหารได้มากกว่ากัน ใครฆ่าได้น้อยกว่าต้องเลี้ยงสุรา เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
“ตกลง!”
…
บทสนทนาดังกล่าวเกิดขึ้นในค่ายเป็นเรื่องปกติ การกวาดล้างเป็นหายนะสำหรับผู้คน ทว่าเหล่าทหารก็เข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองที่บ้าคลั่งนี้ เรื่องเงินทอง ผู้หญิง และการเข่นฆ่าจะแผ่ขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในช่วงเวลานี้ ขณะเดียวกันอาชญากรรมก็จะหายไปและกลับสู่วิถีดั้งเดิม
หลังอาหารเช้าเหล่าทหารม้าเกือบห้าหมื่นนายก็ขึ้นม้าเตรียมพร้อม ขณะที่ซูอินถือดาบเล่มยาวด้านหน้า
จากนั้นนายกองผู้หนึ่งก็ขี่ม้าเข้ามา ด้านหลังของเขามีชาวบ้านกว่าสามร้อยคน เขาย
