าตายในเมืองต้องสาปแห่งนี้…มันเป็นความผิดของข้าทั้งหมด เข้ามาสิ…รับคำสั่งข้า หลังจัดระเบียบสามเหล่าทัพแล้วก็บุกเข้าไปในเมืองห้าหุบเขาเพื่อกวาดล้างให้หมดซะ”
เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่ซูอวี่กลับสั่นสะท้าน “พี่ใหญ่ ร…เราจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร!”
“เหตุใดจึงไม่ได้!?”
ดวงตาซูฉินเย็นชา “บรรพบุรุษทำเช่นนั้นเสมอ ในเมื่อชาวบ้านก่อกบฏเช่นนี้ หากเราไม่จัดการให้สิ้นซาก พวกมันจะรู้ซึ้งถึงพลังอำนาจแห่งจักรวรรดิหรือ? อาอวี่ เจ้าเพียงทำตามที่ข้าบอกซะ ไม่ต้องพูดสิ่งใดอีก ข้ารู้ว่าเจ้ามีจิตใจที่เมตตา ดังนั้นปล่อยให้พี่ใหญ่จัดการเรื่องนี้เอง!”
“แต่ว่าพี่ใหญ่…” ซูอวี่ถอนหายใจ “เมืองห้าหุบเขาเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงในจักรวรรดิด้วยจำนวนประชากรมากถึงสองล้านสี่แสนคน ท่านวางแผนจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดเลยหรือ?”
“ไม่ ข้าจะสังหารผู้คนในเมืองให้มากที่สุดในเวลาสามวัน!” ซูฉินกำหมัดแน่น “ข้าได้ตัดสินใจแล้ว ห้ามพูดสิ่งใดอีก มิเช่นนั้นข้าจะใช้กฎทหาร”
ร่องรอยแห่งความผิดหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าซูอวี่ก่อนจะประสานมือกล่าวอย่างเคารพ “เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ ข้าไม่มีสิ่งใดจะคัดค้านอีกต่อไป”
…
หิมะยังคงตกหนักขณะที่ทัพเขี้ยวกระบี่และกองทัพฉินหลงเริ่มก่อกองไฟและปรุงอาหารจนมีควันลอยสูง หลังทานอาหารเช้าเสร็จพวกเขาต้องเริ่มลงมือกวาดล้างแล้ว คำสั่งนี้มีผลสามวัน นอกจากซูอวี่แล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครรู้สึกว่านี่เป็นสิ่งผิดปกติ ทหารเหล่านี้ยังคงพูดคุย
