หลันเยี่ยนหลินมู่อวี่…ผู้นำไป๋หลี่เกรงว่าหลินมู่อวี่แหละเหล่าองครักษ์อวี้หลินจะสร้างปัญหาให้หรือ?”
ไป๋หลี่อดไม่ได้ที่จะยิ้ม “จักรพรรดิมีอำนาจปกครองในเมืองหลันเยี่ยน ทว่าในป่าล่ามังกรนั้น เขาจะมีอำนาจนั้นหรือ? องครักษ์อวี้หลิน…เฮอะ! ข้าสังหารผู้คนมามาก แต่ยังไม่เคยสังหารองครักษ์อวี้หลิน หากหลินมู่อวี่กล้ากลับมาที่นี่ ก็ให้มันมา แล้วข้าจะตัดหัวมันให้ดู! น้องหลี่ซื่อฮัวกลัวอย่างนั้นหรือ?”
หลี่ซื่อฮัวเลิกคิ้ว “เฮอะ! คนอย่างข้าหรือจะกลัว? พวกเรามีกำลังพลทั้งหมดหนึ่งหมื่นหกพันนาย แล้วภูเขาหลงยานมีทหารกี่คนกัน? ฮ่า! เราจัดการมันได้แน่ เช่นนั้นเรามาพูดเรื่องนี้กันก่อน อาวุธและม้าศึกทั้งสิ้นจะตกเป็นของกลุ่มทหารรับจ้างแดนปีศาจ”
ไป๋หลี่ซิ่งพยักหน้า “ข้าเข้าใจว่าเจ้าขาดแคลน เช่นนั้นมันจะเป็นของเจ้า ทว่า…ภูเขาและเฉลยศึกแห่งกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดจะตกเป็นของข้า ตกลงไหม?”
“ดี! ก่อนอื่นต้องทำลายกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดให้ได้เสียก่อน จากนั้นก็เป็นกลุ่มทหารรับจ้างกระบี่ทรราช และกลุ่มทหารรับจ้างเพลิงศักดิ์สิทธิ์ และต่อจากนี้จะไม่มีใครสามารถต้านทานเราสองพี่น้องอีกแล้ว!”
“ฮ่าๆๆ ดื่มสิ ดื่มรอเจ้าหลัวอวี่นั่นลงจากภูเขาแห่งนี้!”
“อื้ม ฮ่าๆๆ…”
ทั้งสองร่ำสุราอย่างมีความสุข ทันใดนั้น! ก็มีทหารรับจ้างเปิดประตูกระโจมเข้ามาคุกเข่าอย่างประหม่าและรายงาน “ท่านผู้นำ แย่แล้วขอรับ!”
“มีอะไร? ข้ากำลังยุ่งอยู่ รีบพู
