ดมา!” ไป๋หลี่ซิ่งเลิกคิ้ว
“ท่านผู้นำ…หน่วยสอดแนมรายงานว่ากองทหารแห่งจักรวรรดิราวสองหมื่นนายภายใต้ธงของทหารค่ายเขาเหินกำลังมุ่งตรงมายังภูเขาหลงหยานแห่งนี้ ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่เพียงสิบไมล์เท่านั้น!”
“อะไรนะ!?”
ไป๋หลี่นั่งไม่ติดเก้าอีกต่อไป เขาผลักหญิงสาวออกและตะโกนเสียงดัง “เป็นไปได้อย่างไร? มิใช่ว่าค่ายเขาเหินต้องอยู่ที่มณฑลชางหนานหรือ? แล้วพวกมันมาทำอะไรในมณฑลหลิงเป่ย อีกทั้งเรายังส่งส่วยให้ไอ้จิ้งจอกเฒ่าหูเถี่ยหนิงทุกปี นี่มันหมายความว่าอย่างไร?”
ผู้ส่งสารกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านผู้นำขอรับ ผู้ที่นำกองทัพค่ายเขาเหินมามิใช่หลงเซียนหลิน…”
“หากไม่ใช่หลงเซียนหลินแล้วจะเป็นใครไปได้? หูเถี่ยหนิงจะนำทัพมาเองน่ะหรือ?”
“ม…ไม่ใช่ขอรับ แต่เป็น…หลินมู่อวี่”
“ไร้สาระ! หลินมู่อวี่และหลงเซียนหลินปะทะกันไปครั้งหนึ่ง เช่นนั้นจะนำทัพค่ายเขาเหินมาได้อย่างไร?! หน่วยสอดแนมคงรายงานผิดเป็นแน่ กล้ามารบกวนเวลาดื่มของพวกข้าเช่นนี้ หากกลับมาข้าจะถลกหนังพวกมันให้ดู!”
ผู้ส่งสารแทบร้องไห้ออกมา “ท่านผู้นำ หน่วยสอดแนมมั่นใจว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นทหารม้าหนักทั้งหมด และพวกเขาจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่นาน ร…เราไม่สามารถรอความตายอยู่เช่นนี้ได้ขอรับ!”
ไป๋หลี่คำรามลั่นพร้อมหน้าซีดเซียว “แล้วเราจะทำอะไรได้บ้างในเวลาอันน้อยนิดนี้?!”
หลี่ซื่อฮัวยืนขึ้นและพูดเสียงดัง “ออกคำสั่งให้กลุ่มทหารรับจ้างแดนปีศาจรวมตัวกันทันที และถอ
