ยทัพไปทางทิศตะวันตก เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว!”
ไป๋หลี่พลันพูดอย่างโกรธเกรี้ยว “หลี่ซื่อฮัว เจ้าหมายความว่าอย่างไร…จู่ๆ เจ้าจะผิดคำพูดอย่างนั้นรึ?”
“ข้าถูกเจ้าบังคับให้มา แต่ข้าจะไม่ยอมถูกฝังไปกับเจ้าเด็ดขาด!”
หลี่ซื่อฮัวชักดาบออกมาพร้อมวิ่งออกไปตะโกนเสียงดังลั่น “กลุ่มทหารรับจ้างแดนปีศาจถอยทัพ!”
ไม่ไกลออกไป ทหารนายหนึ่งก็พูดด้วยสีหน้าขมขื่น “ท่านผู้นำ เราถอยไม่ได้ขอรับ…กลุ่มทหารม้าหนักจากเมืองหยาดสายัณห์ปิดกั้นทางหนีเราหมดแล้ว และพี่น้องของเรากว่าร้อยคนถูกสังหารจนสิ้น…”
“อะไรนะ!?”
ร่างกายหลี่ซื่อฮัวสั่นสะท้าน “บัดซบ…สู้กับมันซะ! หลินมู่อวี่ ข้าจะตัดหัวเจ้าให้ได้!”
…
ที่เชิงภูเขาหลงหยาน สองกลุ่มทหารรับจ้างตกอยู่ในความโกลาหล ทันใดนั้น! ประตูภูเขาหลงหยานก็เปิดออกพร้อมหลัวอวี่นำทหารม้าหนักกว่าห้าพันนายลงจากเขา
เสียงกลองศึกดังขึ้นจากทิศตะวันออก ทิศตะวันตก และทิศใต้พร้อมธงแห่งจักรวรรดิปลิวไสว เหล่าทหารม้าหนักฝีมือดีล้อมรอบบริเวณ ขณะที่กลุ่มทหารรับจ้างพเนจรทั้งสองส่วนใหญ่เป็นทหารราบ แล้วพวกเขาจะหนีไปไหนได้?
ไป๋หลี่ซิ่งและหลี่ซื่อฮัวมิใช่คนโง่ การต่อสู้กับทหารม้าสองหมื่นนายในพื้นที่เปิดโล่ง นี่เท่ากับเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ! และแทบไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาเป็นทหารม้าหนัก ซึ่งมีพละกำลังแข็งแกร่งกว่ากองทัพทั่วไปมาก!
ไป๋หลี่ถือธงสีขาวพร้อมใบหน้าซีดเซียว “พ…พวกเราทหารรับจ้างมังกรอัคนีขอยอมจำนน…เ
