ินเจ้าจะไปไหน?”
หลงเซียนหลินหันกลับมาพร้อมใบหน้าสิ้นหวังก่อนจะกล่าวว่า “เมืองห้าหุบเขาจบสิ้นแล้ว…ผู้ว่าการหูเถี่ยหนิงรู้จักข้าตั้งแต่ยังเป็นผู้น้อย และเขามีพระคุณกับข้า ดังนั้นข้าจะกลับไปสู้จนตัวตายที่เมืองห้าหุบเขาเพื่อเป็นการตอบแทนคุณแก่ผู้ว่าการเป็นครั้งสุดท้าย!”
“เจ้าจะก่อกบฏกับหูเถี่ยหนิงหรือ?” หลินมู่อวี่ตะโกนเสียงดัง
“แล้วข้ามีทางเลือกอื่นไหม?” หลงเซียนหลินตอบกลับอย่างโกรธเกรี้ยว
หลินมู่อวี่ชูตราพยัคฆ์และกล่าวเสียงดัง “ทหารค่ายเขาเหินฟังคำสั่งข้า ไปพาหลงเซียนหลินมาซะ!”
หลงเซียนหลินพลันตวัดดาบและตะโกนลั่น “ใครจะบังอาจมาหยุดข้า!?”
“หลงเซียนหลิน!!”
หลินมู่อวี่ตะโกนเสียงดังขึ้น “บางทีหูเถี่ยหนิงอาจมิได้ต้องการต่อต้านกองทัพเมืองหยาดสายัณห์ หากเจ้าไปจะเป็นการให้ความหวังแก่เขา เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังรับใช้พยัคฆ์? แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่ามีทหารกี่นายที่ถูกทวงถามถึงบุญคุณและต้องล้มตายเพื่อเมืองห้าหุบเขา? เหล่าภรรยากี่คนแล้วที่ต้องสูญเสียสามี? และมีเด็กๆ กี่คนแล้วที่ต้องสูญเสียบิดา?”
“ข…ข้า…”
หลงเซียนหลินสั่นสะท้านพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม เขาค่อยๆ เก็บดาบเข้าฝักอย่างเชื่องช้า “เช่นนั้นข้าจะไปคนเดียว หากข้าตายก็จะตายเพียงคนเดียว และจะไม่มีใครหยุดข้าได้!”
จากนั้นหลงเซียนหลินก็ควบม้าออกจากเมืองหน้าด่านชางหนานอย่างรวดเร็ว
…
แผ่นหลังหลงเซียนหลินช่างดูโดดเดี่ยว หลินมู่อวี่พลันขมวดคิ้ว “ผู
