บทที่ 512 รัศมีภาพนี้ข้ามิอาจจะเสพสุขโดยลำพัง
“ตูม！”
แสงขาวเจิดจ้าในห้วงยามนั้นส่องสว่างทั่วทั้งฟ้าดิน ทว่าภายใต้รัศมีแสงนั้น พระอัครมเหสีเซียวกลับเผยสีหน้าตระหนกอย่างถึงที่สุด
ทุกสิ่งเกิดขึ้นฉับพลันเกินไปนัก
ตั้งแต่ลวี่หยางเรียกใช้กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิมลงมือด้วยความเร็วที่มิอาจจะทันตั้งตัว ใช้อานุภาพอันเกินหยั่งถึงจู่โจมอย่างคาดไม่ถึง
จนกระทั่งนางได้สติคืน
ยังมิทันคลายจากความสั่นสะเทือนและความฉงน สายตาก็ถูกบดบังด้วยคมกระบี่—ลวี่หยางกำลี่เจี๋ยโปวปรากฏต่อหน้าแล้ว
ในสภาพเช่นนี้ นางจักทำสิ่งใดได้เล่า?
นางจักทำสิ่งใดได้?
เป็นหนึ่งกับโลก!
เพียงชั่วพริบตา พระอัครมเหสีเซียวฝืนทนต่อความปั่นป่วนในดวงวิญญาณที่สั่นสะท้าน มิอาจคิดสิ่งอื่นได้มากนัก จึงเร่งชักเอาไพ่ตายป้องกันตนออกมาโดยฉับพลัน
ฉับเดียว ลวดลายดุจใยแมงมุมพลันแพร่กระจายจากรัศมีเบื้องหลังศีรษะ เชื่อมต่อกับฟ้าดิน โอบล้อมนางไว้ตรงกลาง ขณะนี้ ไม่ว่าการโจมตีใดจะตกลงบนร่าง ผลลัพธ์ย่อมถูกฟ้าดินรับไว้แทน แล้วศัตรูจักต้องถูกทัณฑ์สวรรค์ลงโทษตอบสนอง
ทว่าที่นางเผชิญกลับมิใช่แสงกระบี่ดุจที่คาดการณ์
หากเป็นฝ่ามือของลวี่หยาง—กลางฝ่ามือสว่างไสวเรืองรองราชันย์ปรีชาปกครองปรากฏเด่นชัด กวาดลงบนเป็นหนึ่งกับโลกอย่างไร้สิ่งขวางกั้น
แย่งชิง!
ภายใต้สายตาตื่นตระหนกของพระอัครมเหสีเซียว ไพ่ตายเป็นหนึ่งกับโลกที่นางยึดถือ กลับถูกลวี่หยางแย่งชิงไปโด
