ยง่าย ราวกับโผเข้าสู่อ้อมแขนเขาเอง
“ซู่ซู่！”
กลิ่นหอมของดอกไม้เต็มฟ้าก็กลับมาเข้มข้นอีกครั้ง ทะเลบุปผาพรั่งพรูเข้ามา ล้อมโอบนางไว้หมายจะช่วยให้หนีรอดจากเคราะห์ร้ายในเงื้อมมือของลวี่หยาง
แต่ก็สายเกินไป ก่อนหน้านี้พระอัครมเหสีเซียวถูกแสงกระบี่ของลวี่หยางกระตุ้นให้เร่งใช้เป็นหนึ่งกับโลกถึงขีดสุด ครานี้เปลี่ยนเป็นวิชาอื่น แม้เพียงเสี้ยวพริบตากลับช้ากว่าก้าวเดียว—และราชันย์ปรีชาปกครองของลวี่หยางก็อยู่ตรงหน้าแล้ว นางไม่มีทางหลบพ้น!
เพียงพริบตาราชันย์ปรีชาปกครองของลวี่หยางก็กระแทกลงบนกายนาง
วังร้อยบุปผารึ?แย่งชิง!
บรรจุหมื่นสมบัติรึ?แย่งชิง!
ส่วนวิชาเทพอื่นที่สืบจากสวรรค์เจ็ดยอแสงทั้งหมด อาวุธวิเศษป้องกันตน ตลอดจนอาภรณ์หงส์มงกุฎหงส์ ล้วนถูกแย่งชิงสิ้น! มิได้เหลือให้พระอัครมเหสีเซียวแม้เพียงชิ้นเดียว
เพียงพริบตาเดียว จากผู้ที่สูงส่งเหนือปวงชน ครอบครองสิบวิชาเทพ ระดับพลังวางรากฐานสมบูรณ์แห่งเจินเหรินใหญ่พระอัครมเหสีเซียวกลับร่วงลง เหลือเพียงสตรีสูงศักดิ์ผู้โอบอ้อมอ่อนหวาน รูปงามดุจสตรีสามัญ
“เจ้า…”
ครานั้น ร่างกายที่เปลือยเปล่าของพระอัครมเหสีเซียวก็ตกลงสู่ในประกายแสงเจิดจ้า ใบหน้างามนวลขาวแต้มชาดด้วยความโกรธจัด ทว่ากลับถูกลวี่หยางกดตรึงไว้ด้วยมือเดียว
“…อื้ออื้ออื้อ!”
ต่อความรู้ความสามารถของพระอัครมเหสีเซียว ลวี่หยางละโมบมานานแล้ว บัดนี้ในที่สุดก็ได้คว้าจับโอกาส ย่อมมิได้มีความเกรงใจเลยแม้แ
