ะตะโกนใส่เหล่าสัตว์ร้ายตรงหน้า “ไอ้พวกสารเลว! อยากกินข้านักใช่ไหม? เอาสิ กินแขนของข้าไปเลย!”
เลือดหลั่งไหลลงสู่แม่น้ำและความเจ็บปวดแผ่ซ่านจากแขนซ้าย หลินมู่อวี่รีบวิ่งขึ้นฝั่งขณะที่เถาวัลย์น้ำเต้าถักทอเป็นกำแพงปิดกั้นเหล่ามังกรร้ายที่ตามมา ก่อนจะตะโกนบอกฉินอิน “เด็กโง่ เร็วเข้า! หนีไปซะ!”
มือขวาหลินมู่อวี่ถือกระบี่วิญญาณ แท่งโลหะ และลูกประคำวิเศษเข้าด้วยกัน ก่อนจะวิ่งตามฉินอินที่อยู่ไกลออกไป อีกด้านหนึ่งหมาป่าวาโยวิ่งตามหลินมู่อวี่พร้อมหางที่ตกลงด้วยความกลัว หลินมู่อวี่จ้องมันและเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เจ้าหมาป่าน้อย ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง…”
ฉินอินมองไปที่แขนของหลินมู่อวี่ก่อนจะตกใจจนน้ำตาไหลอาบแก้ม “อาอวี่ ข…แขนของเจ้า…”
หลินมู่อวี่ปวดร้าวไปทั้งกาย ทว่าหัวใจของเขาเจ็บปวดยิ่งกว่า สำหรับนักรบแล้วแขนนั้นสำคัญมากเพียงใด? การสูญเสียแขนไปหนึ่งข้าง อาจทำให้ความแข็งแกร่งของเขาลดลงกว่าครึ่ง ดูเหมือนว่าหลินมู่อวี่จะไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นสี่แม่ทัพวาโย พิรุณ อสนี และอรุณอีกต่อไป!
…
พวกเขาวิ่งหนีออกจากแม่น้ำไปหลายไมล์ แม่น้ำต้าวเจียงแห่งนี้เป็นต้นแม่น้ำที่สำคัญของจักรวรรดิ ทว่าสำหรับหลินมู่อวี่และฉินอินแล้ว…ที่แห่งนี้เป็นดั่งนรกโลกันตร์ชัดๆ!
เมื่อมองบาดแผลของหลินมู่อวี่ ฉินอินก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ แล้วนางจะทำสิ่งใดได้อีก? ในเมื่อแขนข้างนั้นขาดหายไป!
“หยุดก่อน ข้าวิ่งไม่ไหวแล้ว…”
หลินมู่อวี
