้ายของหลินมู่อวี่พร้อมเลือดที่ไหลไม่หยุด อาการบาดเจ็บสาหัสจากกระดูกแขนที่แหลกเริ่มส่งผลมากขึ้นทุกที
หลินมู่อวี่กุมแผลฉกรรจ์ไว้และกระโดดถอยหลังไปโดยไว ฉินอินที่อยู่ไม่ไกลนักรีบเข้ามาประคองหลินมู่อวี่ไว้ด้วยสายตาแห่งความสิ้นหวังและเศร้าโศก “อาวี่…”
หลินมู่อวี่ไม่เอ่ยสิ่งใดตอบนอกจากเก็บกระบี่ที่ตกอยู่ด้วยมือขวาและกระโดดขึ้นไปบนก้อนหินขนาดสูงสองเมตร มองไปยังนักฆ่าอย่างอาฆาต
นักฆ่าปริศนากระชับดาบที่ห้อมล้อมไปด้วยพลังมืดพลางกล่าวกับหลินมู่อวี่ด้วยใบหน้าเย้ยหยัน “เด็กน้อยเอ๋ย ทั้งที่แขนซ้ายเจ้าถูกข้าขยี้ไปแล้ว หากยังไม่คืนแท่งโลหะให้แก่ข้าก็จงตายเสีย!”
“แท่งโลหะที่ว่า…เป็นอุปกรณ์ใช้ทำสิ่งใดกันแน่?” หลินมู่อวี่นึกในใจ
“รูปแบบดับสูญ!”
นักฆ่าปริศนากระโจนเข้าใส่หลินมู่อวี่ด้วยการฟาดดาบกลางอากาศ! การโจมตีที่หลบเลี่ยงไม่ได้ทำให้หลินมู่อวี่ต้องเรียกกำแพงน้ำเต้าออกมาป้องกัน ทว่ากำแพงที่เพิ่งสร้างยังไม่สามารถรวบรวมพลังมากพอให้ใช้กันการโจมตี ทำให้มันบุบสลายในทันใด! หลินมู่อวี่ถูกดาบคมฟันเข้ากลางอกจนไถลไปกับพื้น!
“อยู่นี่เอง!”
นักฆ่าเดินมาหยุดอยู่บนหัวหลินมู่อวี่ก่อนจะเอื้อมมือหยิบเอาแท่งโลหะที่อยู่ด้านหลังของตนไป
“นี่เป็นจุดประสงค์ที่แท้จริงของเจ้าอย่างนั้นรึ?”
หลินมู่อวี่เอ่ยถามพลางขบฟันข่มความเจ็บปวดก่อนจะใช้ฝีเท้าดาวตกกระโดดขึ้น แสงจากปลายเท้าเคลื่อนผ่านไปมายามที่หลินมู่อวี่ม้วนตัวหลบการโจมตีขอ
