น จ่าฝูงบาดเจ็บหนักและกำลังคิดหนีด้วยขาอันไร้เรี่ยวแรงของมัน ฉินอินถือกู่ฉินไว้พลางเอ่ย “ท่านพี่ช่วยจับหมาป่าวาโยสีทองอายุสามพันปีให้ข้าที ข้าอยากจับมันเป็นสัตว์เลี้ยง!”
“ได้เลย!”
หลินมู่อวี่กระชับกระบี่ไว้ในมือก่อนจะใช้ฝีเท้าดาวตกเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว ต่อให้ไม่บาดเจ็บ หมาป่าวาโยก็ไม่มีทางหนีเขาพ้น ด้วยขาอันอ่อนกำลังยิ่งแล้ว ทำได้เพียงยอมจำนนเท่านั้น…
“ครืด…ครืด…”
เถาวัลย์น้ำเต้าสีทองพุ่งทะลุพื้นดินและเข้ารัดตัวหมาป่าโดยพลัน มันร้องอย่างโหยหวนพยายามดิ้นให้หลุดจากการรัดกุม หลินมู่อวี่ขยับเข้าไปใกล้และกระแทกด้ามกระบี่ใส่หัวมันเต็มแรง!
“ปึก!”
หมาป่าวาโยสีทองมึนงงและล้มลงกับพื้นด้วยเสียงครางอย่างน่าสงสาร ราวกับลูกหมาตัวน้อยกำลังร้องขอความเมตตาจากหลินมู่อวี่และฉินอิน กระทั่งฉินอินระเบิดเสียงหัวเราะลั่น “ผ่อนคลายเถิด เราจะไม่ฆ่าเจ้า เพียงแค่อยากให้เจ้ามาเป็นพวกกับเรา!”
…………………
