ฝนตกอย่างต่อเนื่องจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ทว่าหลินมู่อวี่และฉินอินก็ออกเดินทางทันทีหลังรับประทานอาหารเสร็จ พวกเขาใช้เงินที่ได้รับจากการแสดงเมื่อคืนซื้อเสื้อคลุมใหม่สองตัวที่สามารถกันฝนได้ ซึ่งจำเป็นต่อการเดินทางของทั้งคู่
…
“น้องหลิน เหตุใดจึงตาแดงเยี่ยงนี้?” ตู้ยี่หมิงเอ่ยถามขณะที่จูงม้า
หลินมู่อวี่ไม่สามารถพูดอย่างตรงไปตรงมาได้ว่า เขานอนไม่หลับเนื่องจากเสี่ยวอินในอ้อมแขนพลิกตัวไปมาทั้งคืน…มีหวังนางได้ฆ่าเขาแน่ จึงตอบไปว่า “ข้าไม่ชินกับการนอนฟูก จึงนอนมิค่อยหลับ”
“โอ้ เป็นเช่นนั้นเองหรือ ข้ามีโอสถสงบจิต หากสหายหนุ่มต้องการมัน”
“มิเป็นไร ขอบคุณมาก”
หลินมู่อวี่ไม่ต้องการเป็นหนี้บุญคุณคนมากเกินไป ดังนั้นจึงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เขาเดินมาด้านข้างฉินอินและช่วยนางขึ้นหลังม้า “ไปกันเถิด ออกเดินทางกันได้แล้ว”
“อืม”
ฉินอินพยักรับหน้าด้วยรอยยิ้มและใบหน้างามสีแดงระเรื่อ แสงแดดเรืองรองยามเช้าทำให้ฉินอินงดงามราวกับเจ้าสาวที่เพิ่งแต่งงานใหม่ขณะที่มองหลินมู่อวี่อย่างงุนงง ตามดังคาด…สาวงามเช่นนี้ ช่างเป็นอาวุธร้ายแรงสำหรับชายหนุ่ม หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่ฉินอินเอ่ยถามเมื่อคืน
“อาอวี่ เจ้าชอบข้าหรือเสี่ยวซี?”
“ทั้งคู่”
“แล้วเจ้าชอบคนไหนมากกว่า?”
“ทั้งคู่…”
“ฮึ่ม! คนบ้า! เจ้ายังตัดสินใจไม่ได้อีกหรือ?!” องค์หญิงผู้เลอโฉมเริ่มโกรธ “เจ้าได้รับอนุญาตให้ชอบข้าคนเดียวเท่านั้นในภายภาคหน้า…โอ้ ไม่ส
