ของนาง เราจึงต้องซ่อนมันไว้ ข้าหวังว่าท่านจะช่วยพวกเราเก็บมันไว้เป็นความลับ”
“แน่นอน…แน่นอนอยู่แล้ว…”
ตู้ยี่หมิงพยักหน้าขณะที่พูดว่า “นี่ก็เริ่มดึกแล้ว เราเดินทางต่ออีกหน่อยเถิด เพื่อดูว่ามีโรงเตี๊ยมหรือไม่?”
“อืม ได้สิ”
…
ไม่นานพวกเขาก็เจอโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ตู้ยี่หมิงเดินนำเข้าไปและพูดขึ้น “ข้ารู้จักกับเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ซึ่งเป็นสหายเก่านามว่า หลิวจุน เขาจะเตรียมห้องที่ดีที่สุดให้กับเรา”
“อืม ขอบคุณท่านมาก”
เมื่อเข้ามาด้านในก็พบชายหน้าตาหยาบกร้านอายุราวสามสิบปีเดินออกมา เขากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม “พี่ตู้ ไม่ได้เจอกันนานเลย การท่องยุทธภพเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ดี ดี!”
ตู้ยี่หมิงตบหัวมังกรนภาเบาๆ “น้องหลิว ข้าและสหายทั้งสองต้องการที่พักคืนนี้ รบกวนช่วยจัดหาที่พักให้เราสองห้องได้หรือไม่?”
“ได้สิ ไม่มีปัญหา”
หลิวจุนหัวเราะขณะที่จ้องมองเรือนร่างฉินอินไม่วางตา
หลินมู่อวี่รู้สึกโกรธเล็กน้อย หลิวจุนผู้นี้ช่างไม่มีมารยาทและต่ำทรามยิ่งนัก ทว่าที่นี่เป็นอาณาเขตของหลิวจุน ดังนั้นหลินมู่อวี่จึงทำได้เพียงอดทนต่อไป!
คราวนี้พวกเขาได้ห้องที่ดีที่สุดอย่างแท้จริง มีฟูกสองฟูกและนุ่มมาก อย่างน้อยหลินมู่อวี่คงได้พักผ่อนอย่างมีความสุขในคืนนี้ หากต้องนอนฟูกเดียวกับฉินอินอีกครั้ง คงเป็นการยากที่หลินมู่อวี่จะหลับตาลง
…
หลังจากทานอาหารเย็น พวกเขาก็เข้านอนกันตั้งแต่หัวค่ำ
แต่เพื่อความปลอดภัย หลินมู่อวี่จึงปลด
