ให้ข้าสามครั้ง”
ทันใดนั้นม้าก็โงหัวขึ้นและส่งเสียงร้องสามครั้งอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าตู้ยี่หมิงมีทักษะพิเศษ
‘ฮี้…’
ฉินอินหลับตาลง แต่ก็ยังไม่สามารถเชื่อมจิตกับม้าได้ นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนรน
หลินมู่อวี่กล่าวอย่างอ่อนโยน “อย่ากังวลไป ค่อยๆ ลอง”
ด้วยคำพูดหลินมู่อวี่ ฉินอินรู้สึกสงบลงทันใด นางพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “อืม…”
สิ่งนี้ทำให้ตู้ยี่หมิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยขณะที่มีท่าทางหึงหวง
…
เมื่อพระอาทิตย์ตกดินฝนก็หยุดตกทันที
ฉินอินเปิดเสื้อคลุมที่หน้าอกออกและดึงหมวกลงปล่อยผมยาวปลิวไสวตามสายลม เธอลูบใบหน้าที่เปียกและเผลอโดน ‘กระ’ เมื่อหลินมู่อวี่บังเอิญเห็นมันติดมือฉินอินจึงรีบพูดเตือน “เสี่ยวอิน นั่น…ของเจ้า?”
“หืม?”
ฉินอินไม่รู้ว่าหลินมู่อวี่หมายถึงสิ่งใด ขณะที่มองเขาด้วยตากลมโต “อะไรหรือ?”
ตู้ยี่หมิงหันมาเห็นใบหน้าขาวราวกับหิมะของฉินอิน ความงดงามอันไร้ที่ติปรากฏขึ้นตรงหน้าจนทำให้ตกตะลึงและแข็งเป็นหิน “มีสาวงามเช่นนี้อยู่บนโลกด้วย…”
ฉินอินสังเกตเห็นทันทีว่ากระของเธอหลุดออกมา ทว่าไม่มีประโยชน์ที่จะตื่นตูม พวกเขาไม่มีทางซ่อนมันจากตู้ยี่หมิงได้…
หลินมู่อวี่ผู้สงบนิ่งยิ่งกว่าจึงพูดขึ้น “ใส่มันกลับไป…”
“อืม”
ฉินอินติดกระกลับไปบนหน้าซึ่งทำให้ความงามลดลงไปกว่าครึ่ง
หลินมู่อวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์ตู้ น้องสาวตัวน้อยของข้ามีรูปลักษณ์ที่โดดเด่น ทว่าโลกนี้โหดร้ายเกินไป เพื่อความปลอดภัย
