งจำได้ทันที “เจ้า…เจ้าคือน้องหลินจื้อมิใช่หรือ?”
เว่ยโฉวเอ็ด “เสียมารยาท ท่านผู้นี้คือผู้บัญชาการองครักษ์อินทรีหลินมู่อวี่ และล่าสุดเพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพองครักษ์ทิศใต้!”
“อะไรกัน…”
ต้านู๋รีบคุกเข่าด้วยความสั่นกลัว “ยินดีที่ได้พบขอรับ…ข้าน้อยไม่รู้ว่าท่านคือ…เป็นความผิดข้าเอง โด้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”
หลินมู่อวี่คลี่ยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปพยุงต้านู๋ขึ้น “พี่ต้านู๋ หลินจื้อก็คือชื่อข้าเหมือนกันดังนั้นอย่าได้กลัวไปเลย ทหารจักรวรรดิหาใช่ข้ารับใช้ชอบเข่นฆ่าเช่นพวกท่านกล่าวหาไม่ หากท่านยอมแพ้แล้วก็จงมาเข้าร่วมกับเรา หรือหากไม่ต้องการก็รับเหรียญทองแล้วกลับบ้านไปเสีย หากมีข้าจะไม่มีผู้ใดกล้าแตะท่านแม้ผมเส้นเดียว!”
ต้านู๋นิ่งค้างราวน้ำแข็งด้วยความตกใจ เว่ยโฉวแอบหัวเราะ “คนโง่ก็คือคนโง่จริงๆ”
เซี่ยโหวซางมองไปโดยรอบ “พระเจ้า นี่มันเหมืองทองชัดๆ ไอ้พวกสำนักอัศวินแอบมาขุดแร่ทองแล้วไม่จ่ายให้กรมหลวง…”
“นกตายเพื่ออาหารฉันใดคนก็ตายเพื่อเงินฉันนั้นเป็นธรรมชาติ” หลินมู่อวี่กล่าว
หลินมู่อวี่หรี่ตาลงก่อนจะกล่าวต่อ “แต่ข้าเกรงว่าความจริงคงไม่ง่ายดายเพียงนั้น แร่ทองนี้เป็นของหูเถี่ยหนิง หากดูจากนิสัยของเขาแล้ว…คงไม่ยอมรับผิดในเรื่องนี้อย่างแน่นอน”
หลินมู่อวี่หันมากล่าวด้วยท่าทีจริงจัง “ฟังข้าให้ดี! แร่ทองพวกนี้ถูกกวนหลงเซิงแห่งสำนักอัศวินชางหนานลักลอบขุดขึ้นมา มิได้เกี่ยวข้องอันใดกันหูเถี่ยหนิงแห
