ินมู่อวี่หัวเราะ “แม่ทัพหลงเซียนหลินคิ้วแทบไม่ขยับเลยนะขอรับเวลาพูดโกหก ช่างสมกับเป็นดาราแห่งยุคจริงเชียว เหตุใดข้าจึงขึ้นมายังภูเขาแห่งนี้ และเหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่ แม่ทัพหลงเซียนหลินไม่นึกสงสัยบ้างหรือขอรับ?”
หลงเซียนหลินหัวเราะอย่างเย็นชา “ท่านหลินมู่อวี่เป็นถึงหนึ่งในสี่วีรบุรุษแห่งเมืองหลันเยี่ยนที่องค์จักรพรรดิแต่งตั้งและมีชื่อเสียงไปทั่วอาณาจักร อีกทั้งยังได้รับสมญาว่าแม่ทัพองครักษ์ทิศใต้ที่ถูกจดจำในฐานะแม่ทัพผู้มีอนาคตไกลที่สุดในอาณาจักร หลงเซียนหลินผู้นี้รู้สึกโชคดีมากที่ได้มีโอกาสลิ้มลองทักษะของท่านเสียที ว่าอย่างไรกล้าพอจะสู้กับข้าหรือไม่?”
“เชิญเข้ามา” หลินมู่อวี่กล่าว
“ชิ้ง!”
หลงเซียนหลินชูดาบขึ้นพลางตะโกน “โจมตี!”
กองทัพค่ายเขาเหินหนึ่งพันคนเข้าจู่โจมด้วยรูปแบบกวาดล้าง พวกเขายกโล่ขึ้นป้องกันตนเองและพรรคพวกเมื่อเข้าสู่ระยะยิง เดินหน้าด้วยโล่เหล็กอย่างไม่เกรงกลัว
หลินมู่อวี่แอบยกย่องการจัดทัพของกองทหารนี้ หลงเซียนหลินช่างปราดเปรื่องสมฉายาแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงแห่งยุคมืด ทุกคนในทัพเองก็ช่ำชองการรบไม่ต่างจากผู้นำของพวกเขาที่ฝีมือเก่งกาจยิ่งกว่าที่เล่าขานกันมา
“ยิง!”
เมื่อได้ยินคำสั่งจากเว่ยโฉวธนูพันดอกก็ถูกยิงจากกำแพงหิน พลธนูของทหารจักรวรรดิและกลุ่มมังกรผงาดต่างระดมยิง ฝนธนูพุ่งปักโล่เหล็ก บ้างก็โดนเบ้าตาและลำคอของทหารค่ายเขาเหิน เสียงร้องระงมดังไปทั่วเมื่อหลายคนถูกธนูแหล
