ุดท้ายที่ออกจากเมืองหยินซาน เขาถูกไล่ล่าพร้อมฉู่เหยาจากฮว๋าเทียนและลูกชาย ไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาที่นี่พร้อมทหารหมื่นนายและยังเป็นในฐานะแม่ทัพองครักษ์ทิศใต้
ไม่นานกองทัพของหลินมู่อวี่ก็เข้ามาในเมืองโดยมีคนคอยต้อนรับสองคน คนหนึ่งอยู่ในชุดราชการ ส่วนอีกคนสวมชุดเกราะทหารยศนายพล
“ข้าน้อยเป็นผู้ว่าการเมืองหยินซานนามว่าจางอี้ต๋า ขอต้อนรับท่านขอรับ!”
“ส่วนข้าน้อยเป็นผู้บัญชาการกองทหารแห่งเมืองหยินซานนามว่าหวังเฮ่อ ขอต้อนรับขอรับท่านแม่ทัพ!”
ทั้งสองให้ความเคารพเขามาก ทว่าหลินมู่อวี่ก็มิได้แปลกใจ เนื่องจากการจัดอันดับทหารของจักรวรรดิเข้มงวดมาก และหลินมู่อวี่เป็นแม่ทัพองครักษ์ทิศใต้ ซึ่งเปรียบดั่งเทพเจ้าสำหรับเมืองเล็กๆ เช่นนี้
จางอี้ต๋ายิ้มอย่างประจบขณะที่ลงจากหลังม้า “ท่านเป็นราชบุตรบุญธรรมขององค์จักรพรรดิ นับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านมาเยือนเมืองหยินซาน หากไม่รังเกียจโปรดตามข้าน้อยเข้าไปในเมือง ข้าจะจัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่เพื่อต้อนรับท่านขอรับ!”
หวังเฮ่อประสานมือกล่าว “กรุณาเข้าเมืองเถิดขอรับ!”
ทั้งสองต้อนรับอย่างอบอุ่น ทว่าหลินมู่อวี่ก็ยังมีทีท่าเฉยเมย ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ “มิจำเป็น กองทัพจะไม่เข้าเมืองเพื่อสร้างความเดือดร้อนแก่ชาวบ้าน เราจะสร้างค่ายพักแรมกันที่ป่าสัตตะดารานอกเมือง ท่านผู้ว่าได้โปรดเตรียมอาหารดีๆ น้ำ และอาหารม้าให้ด้วย ข้าคงต้องพึ่งพาท่าน”
จางอี้ต๋าตะลึง
