นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น!”
หลินมู่อวี่พลันยกมือขึ้น “เอาล่ะ ไม่ต้องพูดสิ่งใดแล้ว แม้เป็นทหารเก่าก็ไม่เป็นไร พวกเขาเคยผ่านศึกมามาก ซึ่งนั่นเป็นสิ่งดี ในคราแรกข้ากังวลว่าตู้ไห่จะไม่ให้กองกำลังแก่พวกเรา ทว่าก็โชคดีที่สามารถได้รับมาบางส่วน ท้ายที่สุดทหารทั้งเก้าหมื่นนายเหล่านี้ก็เป็นผลจากการทำงานหนักของตู้ไห่”
“อืม ท่านหลินมู่อวี่พูดถูก”
หลังดื่มสุราไปพอสมควร ตู้ไห่ก็มองมาที่หลินมู่อวี่ด้วยสายตาเมามาย “ท่านแม่ทัพหลิน…เคยนำกองทัพเพื่อจักรวรรดิมาก่อนหรือไม่?”
หลินมู่อวี่ส่ายหัว “ข้ามิเคยขอรับ”
“โอ้?”
ตู้ไห่เผยยิ้ม “ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัยมอบกองกำลังให้แก่ผู้ที่ไม่เคยนำทัพมาก่อนเช่นนี้ ฝ่าบาททรงมีพระกรุณาแก่แม่ทัพตัวเล็กๆ เสียจริง…”
พูดจบตู้ไห่ก็พ่นลมจากจมูก “แม่ทัพหลิน ข้าน้อยมีบางสิ่งที่ไม่แน่ใจว่าควรพูดหรือไม่”
“แม่ทัพใหญ่โปรดพูดมาเถิด”
“ในเมื่อแม่ทัพหลินไม่มีประสบการณ์ในการนำกองทัพ เช่นนั้นข้าจะจัดหานายพลเก่าแก่ในค่ายมาช่วยท่านแม่ทัพวางแผนดีหรือไม่?”
“นั่น…” หลินมู่อวี่ครุ่นคิดก่อนจะมองตู้ไห่ที่แสดงท่าทางเป็นนัยว่า ‘ข้าจะไม่ให้แม้แต่ทหารหรือม้าหากไม่ตกลง” หลินมู่อวี่จึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจำนน “เอาล่ะ ข้าจะให้แม่ทัพใหญ่จัดการเรื่องนี้ให้…”
“ฮ่าๆ ดี!”
…
ขณะเดียวกันทุกคนต่างก็เติมเต็มท้องด้วยอาหารและสุรา ตู้ไห่พลันลุกขึ้นยืนกล่าว “นายพลทั้งหลาย เนื่องจากทุกท่านอิ่มท้องแล้ว เช่นนั้นควรกลั
