นอน”
เฟิงจี้สิงกล่าวด้วยแววตาเป็นประกาย “พวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสมกัน ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเปรียบดังพี่ชายข้า ข้าก็หวังให้เขาได้พบแต่ความสุข เจิ้งเซียงเองก็เป็นคนอบอุ่นและอ่อนโยนเปรียบเสมือนที่พักใจของฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน”
“ข้าเห็นด้วย”
หลินมู่อวี่กล่าวต่อ “ท่านพี่เฟิงเองก็อายุไม่ใช่น้อยแล้ว ไม่คิดจะหาที่พักใจของตัวเองบ้างหรือ?”
เฟิงจี้สิงชะงัก เขาส่ายหัวพร้อมกับยิ้มเยาะตัวเอง “ในชีวิตเฟิงจี้สิงผู้มีแต่ดาบกับเลือดนี้ คงจะดีกว่าหากไม่มีคนให้ห่วงใย อาวี่เจ้าเลิกพูดถึงเรื่องนี้แล้วรีบไปตำหนักเจ๋อเทียนเสียที!”
“เข้าใจแล้วๆ”
……………………
