ที่เหลือเป็นเพียงคนธรรมดาไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ ถึงกระนั้นการที่มารวมตัวกันเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องปกติแน่
“ปิดซ่อนพลังของพวกเจ้าเสีย แล้วอย่าส่งเสียงใด…รอฟังคำสั่งจากข้า” หลินมู่อวี่สั่งเบาๆ
“ขอรับ!”
อย่างแรกหลินมู่อวี่ต้องรู้ให้ได้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร
ไม่มีแสงใดปรากฏขึ้นท่ามกลางค่ำคืนที่หิมะโปรยปราย มีเพียงเงามืดเคลื่อนผ่านไปตามถนนในป่า พวกมันเดินทางด้วยม้าที่สวมผ้าคลุมกีบเท้าไว้ทำให้เสียงเบามาก อีกทั้งยังมีการสื่อสารกันเพียงเล็กน้อยนอกจากนั้นก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก แตกต่างจากสำนักอัศวินที่พบก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
หลินมู่อวี่เพ่งมอง ภายใต้แสงอันริบหรี่เขาเห็นเหรียญสีทองติดอยู่บริเวณคอของผู้นำกลุ่ม มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของทหารเหรียญทอง…แต่เป็นของราชทูต!
อย่างที่คาด…คนพวกนี้เป็นสมาชิกสำนักอัศวิน ทว่าน่าจะมาจากศูนย์ใหญ่มณฑลชางหนาน ราชทูตถึงได้ลงมานำกำลังคนขนาดนี้ด้วยตนเอง
เว่ยโฉวหันไปถามหลินมู่อวี่ว่าควรเคลื่อนไหวหรือไม่
หลินมู่อวี่ปล่อยพลังสีทองออกมาจากฝ่ามือ วิญญาณยุทธ์น้ำเต้าปรากฏออก หลินมู่อวี่พลันตะโกนขึ้น “องครักษ์อวี้หลินปิดตา!”
“วิ้ง!”
น้ำเต้าทองลอยขึ้นสู่ฟากฟ้าก่อนหลินมู่อวี่จะใช้ทักษะวิญญาณยุทธ์พิเศษ รุ่งอรุณ!
แสงสุกสกาวเจิดจ้าจนท้องฟ้าสว่างไสวราวกับเป็นกลางวัน ระเบิดแสงอันรุนแรงที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันท่ามกลางความมืดไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนไหว กองกำลังที่ไม่ได้ปิดตาพากันแตกตื่นทันใด
