ในครานี้หลินมู่อวี่ไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ เนื่องด้วยรู้ตัวว่าความสามารถของตนในตอนนี้ยังช่วยพวกหญิงคนเถื่อนไม่ได้ สายตาแห่งความเกลียดชังจากพวกนางยังคงจดจ้องมายังหลินมู่อวี่ เขาไม่ใช่พระเจ้า…ทั้งยังหน่ายเต็มทีกับการเป็นคนดี บางครั้งก็ต้องปล่อยให้ธรรมชาติเป็นไปตามทางของมัน
กระทั่งมาถึงจวนผู้ว่าการที่ดูหรูหราไม่แพ้ตำหนักขุนนางที่เสี่ยวซีอาศัยอยู่ ภายในจวนผู้ว่าการแห่งเมืองห้าหุบเขามีรูปภาพอันสวยงามหลากหลายทั้งนาข้าว ฟาร์มสัตว์ ไร่ธัญพืช และปลาสีทอง เป็นสัญลักษณ์ว่าเมืองนี้มีทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์พอๆ กับกองกำลังทหารที่แข็งแกร่ง!
ปลายด้านบนบันไดทองอันวิจิตร หูเถี่ยหนิงในชุดคลุมผู้ว่าการการกำลังรอหลินมู่อวี่อยู่ หูเถี่ยหนิงวางมือบนด้ามจับดาบพลางเดินลงมาจากบันได ก่อนจะโค้งคำนับด้วยรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับท่านหลินมู่อวี่สี่วีรบุรุษแห่งเมืองหลันเยี่ยน เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เดินทางมาที่เมืองห้าหุบเขาแห่งนี้ขอรับ!”
หลินมู่อวี่ประสานกำปั้นคำนับแบบทหาร “ท่านผู้ว่าการอย่าสุภาพไปเลยขอรับ เท่านี้ข้าก็รู้สึกเกรงใจมากแล้ว”
“ฮ่า!”
หูเถี่ยหนิงมองหน้าหลินมู่อวี่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ท่านคือบุรุษผู้มีความกล้าหาญอันน่ายกย่องเสียจริง ตั้งแต่ครั้งยังเป็นบุคคลไร้นามจากเมืองหยินซานกระทั่งได้มาเป็นทหารผู้ถูกเลือกจากองค์จักรพรรดิ…เป็นความหวังของอาณาจักร ข้าขอคารวะในตัวท่าน! มาเถิด…ท่านคงเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ให้ข้าพาท่า
