บทที่ 509 มหาศึกไร้ขีดจำกัดแห่งเจียงตง
ตำหนักเทียนอู๋ ประตูเสวียนอู่
เหล่าผู้ฝึกตนแห่งกรมกรมพระนครบาล ถึงที่สุดแล้วรากฐานก็ยังอ่อนด้อยเกินไป พลังต่อสู้ของวิถีเทพธูปเทียน ก็เปราะบางนัก กระทั่งมิอาจเทียบได้กับขุนนางแห่งราชสำนักเต๋า
ยิ่งไปกว่านั้น ลวี่หยางยังสั่งห้ามมิให้ใช้กำลังโดยพลการ
ด้วยเหตุนี้ เมื่อเผชิญแรงกระแทกกระหน่ำจากหมู่ขุนนาง กำแพงมนุษย์ของกรมพระนครบาลจึงถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า แสงเทพธูปเทียนที่ปกคลุมก็เกิดรอยแยก เสียงภายนอกจึงลอดเข้าสู่ส่วนลึกของตำหนักเทียนอู๋ได้
“เกิดอันใดขึ้น?”
ในฝ่ายวังหลัง พระอัครมเหสีเซียวพลันลืมตาตื่นจากสมาธิ คิ้วงามขมวดมุ่น นางกำลังเพ่งพิจารณาความอัศจรรย์แห่งสวรรค์เจ็ดยอแสงแต่กลับถูกความหวั่นไหวในใจขัดจังหวะ
ครั้นคิดได้ดังนี้ นางก็เร่งขับเคลื่อนจิตเทวะ
แล้วสิ่งที่ทอดมองเห็นตรงหน้าก็คือภาพเหตุการณ์นอกประตูเสวียนอู่ สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนทันที “นี่มัน… กดดันราชสำนักหรือ? ช่างกล้าหาญนัก! หรือว่าคิดจะฉีกหน้ากันแล้ว?”
พระอัครมเหสีเซียว ดวงพักตร์งามหม่นหมองดุจเหล็ก ไม่คาดคิดว่าปฏิกิริยาของเหล่าขุนนางจะรุนแรงถึงเพียงนี้ ในสภาพการณ์เช่นนี้ นางกับองค์รัชทายาทหลงซิงจำต้องออกหน้าด้วยตนเอง อย่างน้อยก็ต้องพบปะและสอบถามว่าความคิดของขุนนางทั้งหลายเป็นเช่นไร หาไม่แล้วหากปล่อยให้ถึงขั้นฉีกหน้ากันจริง ราชสำนักเต๋าย่อมตกสู่ความปั่นป่วนวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม
หรือว่าการ
