บทที่ 508 แก่นแท้ทองคำของลวี่หยาง
ในทะเลแห่งจิตสำนึก จิตเทวะของลวี่หยางปรากฏเป็นเงาแสงหนึ่งสาย แววตาเต็มไปด้วยความพึงใจเพ่งมองแสงทองที่วนรอบปลายนิ้ว ราวกับกำลังจ้องมองสมบัติล้ำค่าหาที่เปรียบมิได้
บำเพ็ญเพียรสิบชาติภพ ให้ตายเถอะ…ในที่สุดข้าก็สามารถหลอมแก่นแท้ทองคำได้แล้ว!
ชั่วขณะนั้น ในใจของลวี่หยางพลันเอ่อล้นด้วยความซาบซึ้ง หวนรำลึกถึงวันวาน ครั้งแรกที่ได้พบแก่นแท้ทองคำ ก็เป็นเพราะท่านอาจารย์ลุงจงกวงมอบให้ ซึ่งในตอนนั้นช่างน่าอิจฉาอย่างยิ่ง
ลวี่หยางเพ่งมองเสี้ยวหนึ่งของแก่นแท้ทองคำตรงหน้า แม้เป็นเพียงแสงจางเล็กน้อย ทว่ากลับประหนึ่งเห็นมหาสมุทรแห่งรัศมีอันรุ่งโรจน์ แผ่ส่องให้ปรากฏภาพนานัปการแห่งมนุษยโลก ทั้งตะวันฉายกลางฟ้า ทั้งจันทร์ส่องราตรี ทั้งหมู่ภูผาสูงชัน และแม่น้ำคูคลองไพศาล ทั้งปักษีสัตว์ป่า ตลอดจนบุปผานานาพันธุ์ มัจฉาน้อยใหญ่
ฟ้าดินสรรพสิ่ง ล้วนรวมอยู่ในเสี้ยวหนึ่งของแก่นแท้ทองคำนี้
หากโยนลงสู่โลกีย์ ไม่ปิดบังอำพราง และถูกผู้บำเพ็ญขั้นรวมลมปราณพบเห็น เกรงว่าคงหลงใหลจมดิ่งไปทันที ราวกับฝันไปชั่วชีวิต
ก็เพราะแก่นแท้ทองคำแฝงไว้ด้วยความรู้ความสามารถทั้งหมดของเจินเหรินใหญ่ผู้วางรากฐานสมบูรณ์ รวมถึงความรู้แจ้งต่อฟ้าดิน อาจจะดูยังอ่อนนักในสายตาของเจินจวิน
ทว่าหากอยู่ในสายตาของผู้บำเพ็ญขั้นรวมลมปราณ กลับไม่ต่างจากฟ้าดินแท้จริงแม้แต่น้อย
ลวี่หยางดึงสติกลับมา สายตาค่อยๆ ถอนออกจากภาพน
