งแผลให้กับหอกของข้าได้ หอกเขี้ยวอัคคีนี้เป็นถึงอาวุธนิลระดับสองที่ท่านพ่อตั้งใจหามาให้ข้าจากฝั่งตะวันตกเชียวนะขอรับ…”
“อย่าได้โวยวายไป เจ้าไปหาช่างตีมาดาบซ่อมให้เสียก็หมดเรื่อง” หลินมู่อวี่ปลอบ
“ขอรับ…” ฉินเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงหดหู่ อันที่จริงชายหนุ่มผู้นี้ก็ต้องการชัยชนะไม่น้อยไปกว่าผู้ใด และการพ่ายแพ้ในประลองยุทธ์อันยิ่งใหญ่ครั้งนี้ช่างน่าเสียดายยิ่ง
ขณะเดียวกันก็ถึงเวลาของฉู๋ฮว๋ายเหมี่ยนแล้ว เขาลุกขึ้นขมวดคิ้วด้วยสีท่าไม่สู้ดีนัก
“ตาแก่ฉู๋สู้ไหวหรือไม่?” เฟิงจี้สิงเอ่ยถามด้วยความกังวล “อาการบาดเจ็บยังไม่ทุเลาเลยนี่!”
“ข้าไม่เป็นไรแล้ว…”
ฉู๋ฮว๋ายเหมี่ยนกัดฟันพูด “ข้าตั้งตารองานประลองยุทธ์นี้มานาน ข้าต้องเอาชนะมู่หรงโจวเพื่อปกป้องเกียรติขององครักษ์อวี้หลินให้จงได้…”
“เช่นนั้นก็ตามใจเถิด…”
มู่หรงโจวที่อายุครบสามสิบสี่ปีนี้ เป็นผู้บัญชาการกองพันแห่งมณฑลเทียนชู่ทั้งยังเป็นแม่ทัพที่คอยพิทักษ์ดินแดนทางตอนเหนือ เขาช่ำชองวิชาหอกจนได้ฉายาว่าเทพหอกแห่งเทียนชู่ ความเก่งกาจนั้นหามีผู้ใดเทียบไม่…กล่าวกันว่าเขาเคยจัดการแม่ทัพฝีมือดีจากทางเหนือพร้อมกันทีเดียวเจ็ดคนจนมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว และด้วยเหตุนั้นมู่หรงโจวไม่เคยปรายตามองผู้ใดอีกนอกจากองครักษ์อวี้หลินที่แข็งแกร่ง และท้าสู้เพียงเพื่อต้องการแสดงให้เห็นว่าตนนั้นเป็นที่หนึ่งในเมืองหลวง!
ถึงกระนั้นความแข็งแกร่งของมู่หรงโจวก็เป็นของจริง เขาบร
