ที่น้ำตาเอ่อล้น ในฐานะอ๋องน้อยแห่งจวนเสินโหวและหนึ่งในผู้ดูแลวิหารศักดิ์สิทธิ์ เขาต้องพ่ายแพ้อย่างน่าเจ็บปวดที่สุด และมิได้ถูกจัดการด้วยน้ำมือจอมยุทธ์อย่างเฟิงจี้สิงหรือฉินเหลย ทว่ากลับพ่ายแพ้ให้กับองครักษ์อวี้หลินผู้ต่ำต้อยไร้บรรดาศักดิ์ แล้วจะให้เขายอมรับความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร…
“ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ข้า…” เจิ้งฟางเงยหน้าขึ้นมองฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนและพูดเสียงแผ่วเบาราวกับยุง “หากเจ้าต้องการแต่งงานกับพี่สาวข้าจริงก็ฟังที่ข้าพูด”
“หืม?”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนตกใจเล็กน้อย เจิ้งเซียงเป็นจุดอ่อนเดียวของเขานอกเหนือจากฉู่เหยา เมื่อได้ยินว่าจะได้มีโอกาสใช้ชีวิตกับคนรัก เขาก็ลดการป้องกันลงทันที ก่อนจะเอนตัวไปถาม “ท่านอ๋องน้อยมีวิธีดีๆ หรือ?”
“แน่นอน ฮ่าๆ”
เมื่อฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเข้าไปใกล้มากขึ้น เจิ้งฟางก็รีบคว้าคอเสื้อฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนทันที ก่อนจะใช้มือขวาแทงกระบี่เข้าไปที่แกนกลางพลังของฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า!
‘ฟู่!’
เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว ทว่าเป็นเพียงบาดแผลบนกายเนื้อเท่านั้น มิได้ทะลวงเกราะปราณยุทธ์ของฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนแต่อย่างใด กระนั้นก็โดนเฉือนหน้าท้องเป็นแผลยาวจนเลือดไหลริน
“เจ้า!”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเลือดขึ้นหน้าก่อนจะส่งฝ่ามือไปที่หน้าท้องของเจิ้งฟางซึ่งเป็นจุดของทะเลปราณ และเป็นจุดที่ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนโจมตีด้วยหัตถ์ผนึกจันทรา!
‘ตูม!’
แกนกลางพลังของเจิ้งฟางแตกกระจายพร้อมเลือดสาดไปทั่วทุกทิศรา
