“พี่ใหญ่อาอวี่!”
ใบหน้าฉินอินเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะที่ผ้าคลุมขาวปลิวไสวไปตามสายลม มีโบรูปผีเสื้อสีม่วงดอกจื่อยินประดับอยู่บนเส้นผมอย่างสวยงาม กลุ่มองครักษ์มังกรยืนอารักขาอยู่ด้านหลังซึ่งรวมไปถึงฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ดูเหมือนว่าผู้บัญชาการองครักษ์มังกรฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนจะปฏิบัติหน้าที่อยู่ เมื่อฉินอินสังเกตเห็นบาดแผลบนไหล่หลินมู่อวี่ก็รู้สึกกังวลทันที นางเดินมาสัมผัสผ้าพันแผลอย่างแผ่วเบา “ท่านบาดเจ็บหรือ?”
“อืม…ข้าบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยขอรับ” หลินมู่อวี่เผยยิ้มจางๆ และกล่าวอย่างเคารพ “เสี่ยวอินเหตุใดจึงอยู่ที่นี่?”
“ข้าได้ยินมาว่าท่านกลับเข้ามาที่ตำหนักเจ๋อเทียนเพื่อรายงานตัว ข้าจึงมาพบท่าน”
มือเล็กสีขาวดุจดั่งหิมะของฉินอินลูบบนบาดแผลพร้อมปลดปล่อยพลัง จากนั้นปราณยุทธ์ก็แทรกซึมเข้าสู่บาดแผลอย่างเชื่องช้า “บาดแผลของท่านลึกมาก เช่นนั้นยังบอกว่าบาดเจ็บเล็กน้อยอีก…สิ่งใดทำให้ท่านบาดเจ็บกัน?”
หลินมู่อวี่เผยยิ้มกระอักกระอ่วน “ไม่มีสิ่งใดทำข้าหรอกขอรับ ข้าเป็นองครักษ์รักษาพระองค์ และเป็นผู้ฝึกวิทยายุทธ์ จึงเป็นเรื่องปกติที่จะได้รับบาดเจ็บ”
ฉินอินรู้ว่าหลินมู่อวี่ไม่ต้องการบอก นางจึงหันไปมองพวกเว่ยโฉว “เจ้ามีนามว่าอะไร?”
“กระหม่อมมีนามว่าเว่ยโฉวพ่ะย่ะค่ะ” เว่ยโฉวรู้สึกประหม่ามาก ในที่สุดก็มีโอกาสได้สนทนากับองค์รัชทายาทและหญิงงามอันดับหนึ่งของจักรวรรดิ เช่นนั้นจะไม่ให้เขาประหม่าและตื่นเต้นได้เยี่ยงไร…
ฉิน
