ผู้นี้ช่างมีวาทศิลป์ในการประจบ ด้วยความสุภาพและทักษะที่มี คงทำให้หญิงสาวคล้อยตามไม่ยาก?
เว่ยโฉวหัวเราะเยือกเย็นและกระซิบ “ไอ้เจ้านี่ ช่างรู้วิธีประจบผู้อื่นเสียจริง…”
หลินมู่อวี่ตกใจ เวรเอ๊ย! เว่ยโฉว! พูดตรงเกินไปแล้ว เสียงกระซิบของเจ้าดังราวกับเครื่องยนต์ของเครื่องบิน มันดังเสียจนเป็นไปไม่ได้ที่อวี่จื้อหยานจะไม่ได้ยิน หลังจากนี้ต้องมีปัญหาตามมาแน่!
ตามดังคาด…อวี่จื้อหยานเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งและหันไปทางพวกเว่ยโฉว ”ข้าน้อยอาศัยอยู่ที่เมืองเงาเทวาแห่งมณฑลเทียนชู่มาโดยตลอด จึงไม่ทราบมาก่อนว่าทหารอวี้หลินในเมืองหลันเยี่ยนนั้นหยาบคายถึงเพียงนี้ ผู้คนต่างรับรู้ถึงพระเมตตาและบารมีขององค์หญิงอิน ตราบใดที่ยังมีคนหนุ่ม ก็ไม่แปลกที่จะมีผู้ที่ต้องการชื่นชมองค์หญิง ข้าเพียงแสดงออกมาอย่างซื่อตรง แล้วเหตุใดจึงกลายเป็นการะประจบสอพลอเมื่อมาจากปากของเจ้า? ผู้บัญชาการหลินมู่อวี่มิได้สั่งสอนผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านเลยหรือ?”
หลินมู่อวี่ประสานมือกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าจะสั่งสอนพวกเขาอย่างแน่นอนเมื่อกลับไป ขออภัยที่สร้างปัญหาแก่ท่านอวี่จื้อขอรับ!”
หลินมู่อวี่มีท่าทางราวกับอันธพาล จึงทำให้อวี่จื้อหยานไม่กล้าตำหนิต่อ
ทว่าอวี่จื้อหยานเป็นเด็กหนุ่มที่หาใครเทียบได้ไม่ในเมืองเทียนชู่ แล้วจะให้ยอมรับคำสบประมาทเช่นนี้ได้เยี่ยงไร เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ข้าเคยคิดว่าทหารรักษาพระองค์จะเป็นดั่งวีรบุรุษ ไ
