กรอย่างยากเย็น ก่อนจะแทงเข้าไปที่ท้องของสัตว์ร้าย ‘ฉึก!’ เขาออกแรงดันกระบี่เข้าไปจนมิดด้าม!
ขณะเดียวกันก็มีเสียงลูกศรพุ่งตรงมา ‘ฟิ้ว!’ สัตว์ร้ายตัวนั้นตัวสั่นเทิ้มก่อนจะปล่อยไหล่ของหลินมู่อวี่ออกและส่งเสียงครวญคราง ลูกศรอาบยาพิษของเว่ยโฉวปักเข้าที่ตาของมัน!
‘โฮก โฮก…’
สัตว์วิญญาณพลันดึงกระบี่วิญญาณมังกรออกจากท้องและวิ่งหนีเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเว่ยโฉวเตรียมเล็งยิงอีกครั้ง สัตว์ร้ายก็กระโจนหายไปในอากาศพร้อมแสงสีทองสว่างวาบ เหลือเพียงรอยเลือดบนหิมะ…
…
“อ๊าก…”
หลินมู่อวี่ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมล้มลงบนพื้นหิมะด้วยใบหน้าซีดเซียว หัวไหล่ของเขาปวดร้าวรุนแรง ทว่าก็ยังโชคดีที่ปากอสูรร้ายมิได้ใหญ่ไปมากกว่านี้ มิเช่นนั้นคมเขี้ยวคงเจาะลึกไปถึงเส้นเลือดและทำให้ถึงแก่ชีวิตเป็นแน่
“ท่านแม่ทัพ!”
เซี้ยโหวซางรีบเข้ามาช่วยหลินมู่อวี่และมองไปบริเวณโดยรอบพร้อมตะโกนว่า “ระวังตัวด้วย!”
องครักษ์อวี้หลินทั้งสองนายต่างตื่นตกใจ พวกเขาไม่เคยเห็นฉากต่อสู้เช่นนี้มาก่อน นี่คงเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดระหว่างมนุษย์และสัตว์วิญญาณใช่หรือไม่?
หลินมู่อวี่หยิบยาสมานแผลออกมาสองขวดแล้วราดลงบนบาดแผลอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็ถอดชุดเกราะออก และกล่าวด้วยใบหน้าซีดเซียว “นั่นมันอะไร? ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย…”
ในความเป็นจริงหลินมู่อวี่พิชิตพื้นที่ต่างๆ มาตลอดหลายปี ทว่าไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดเช่นนี้ที่ใดมาก่อน
เว่ยโฉว
