ขมวดคิ้ว “มันคืออสูรเทวา…นักล่าในตำนาน…”
“อสูรเทวา?” เซี้ยโหวซางตะลึง
เว่ยโฉวพยักหน้า “ถูกต้อง ข้าเคยเห็นในตำราหมื่นสัตว์ร้าย และอสูรเทวาเป็นหนึ่งในสัตว์ร้ายอันดับต้นๆ ซึ่งอาจเทียบได้กับมังกร ความสามารถที่แข็งแกร่งที่สุดคือการใช้พลังงานแสงทำให้ศัตรูตาบอด และนั่นคือสิ่งที่เราเพิ่งเห็น อีกทั้งยังสามารถซ่อนรัศมีพลังเพื่อซุ่มโจมตี ตั้งแต่อดีตกาลไม่มีใครทราบว่ามีจอมยุทธ์จำนวนมากเท่าใดแล้วที่ถูกอสูรเทวาซุ่มโจมตี แม้กระทั่งขอบเขตปราชญ์ก็ไม่รอด…ดังนั้นอสูรเทวาจึงได้อีกชื่อว่า ‘นักล่า’ การโดนอสูรเทวาไล่ล่านับว่าโชคร้ายอย่างแท้จริงขอรับ…”
หลินมู่อวี่ตกตะลึง “ตอนนี้มันหนีไปแล้ว เพราะมันได้รับบาดเจ็บหรือ?”
ดวงตาเว่ยโฉวฉายแววหวาดกลัว “ข้าเกรงว่าจะไม่ใช่แบบนั้น อสูรเทวามีความพยาบาทโดยกำเนิด หากถูกหมายหัวก็จะมีแต่ต้องตายเท่านั้น…มันต้องกลับมาอย่างแน่นอนหากได้รับบาดเจ็บ ระ…เราควรรีบออกจากที่นี่ขอรับ! ยิ่งไกลยิ่งดี! มิเช่นนั้นเราต้องสังเวยชีวิตเพราะทำมันบาดเจ็บขอรับ…”
หลินมู่อวี่ไม่มีแรงที่จะสู้ เขาจึงพยักหน้ารับ “แล้ว…ร่างของฮันเช่า…”
“มิต้องกังวลขอรับ”
เว่ยโฉวพูดอย่างอ่อนโยน “ฮันเช่าเป็นองครักษ์อวี้หลิน เขาพร้อมจะตายทุกเมื่อ ครานี้เขาเสียชีวิตในสนามรบซึ่งเต็มไปด้วยเกียรติ เราไม่สามารถสละชีวิตตัวเองเพื่อฝังศพให้เขา แทบไม่ต้องพูดถึงท่านแม่ทัพซึ่งเป็นราชบุตรบุญธรรมขององค์จักรพรรดิ ท่านไม่สามารถมาทิ้
