บทที่ 507 ราชวงศ์บ่มเพาะขุนนางหมื่นห้าพันปี
นครหลวงเทียนอู๋ ภายในคฤหาสน์รองมหาอุปราช
หลี่ไท่อันเซียวโซซัดโซเซตลอดทางกลับมา พอเท้าสัมผัสดินก็เงยหน้ามองไปยังรองมหาอุปราชในราชสำนักปัจจุบันทันทีด้วยน้ำเสียงกัดฟันว่า“ท่านผู้ใหญ่ มิอาจจะลังเลอีกต่อไปแล้ว!”
“ต้องหาทางยุบกรมพระนครบาลให้ได้!”
คำพูดนี้ทำให้รองมหาอุปราชนครหลวงเผยสีหน้าลำบากใจในทันที“เกิดอะไรขึ้น? กรมพระนครบาลนั้นเป็นหน่วยที่ฝ่าบาทตั้งขึ้น พวกเราจะมีวิธีใดเล่า”
“อีกทั้งคดีก่อการลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาทยังไม่ทันได้…”
“ไม่ต้องสอบสวนต่อแล้ว!”
หลี่ไท่อันกัดฟันกล่าว“เขาไม่ได้สอบหาตัวมือสังหารหรือสืบหาสายลับนิกายมาร แต่ใช้โอกาสนี้กำจัดผู้ที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายเดียวกัน ข้ากลับว่าตัวเขาเองต่างหากที่ดูเหมือนสายลับนิกายมาร”
พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็เหลียวมองรอบด้าน ลดเสียงลงกล่าวว่า
“แม้แต่… ข้าก็ยังสงสัยว่าเขาอาจเป็นท่านผู้ใหญ่แห่งเจียงซีผู้นั้น ใช้อุบายเก่า กลับเข้ามาหาผลประโยชน์ลับ ๆ ในราชสำนักเต๋าของเราอีก! ท่านผู้ใหญ่ จะประมาทมิได้!”
“ท่านผู้ใหญ่แห่งเจียงซี!”
รองมหาอุปราชได้ยินดังนั้นก็ตกใจยิ่งนัก ทว่าทันใดนั้นก็เต็มไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“แต่ตอนนี้เขาคุมอำนาจกองบัญชาการห้ากองทัพไว้แล้ว อีกทั้งยังได้การสนับสนุนจากพระอัครมเหสีและท่านรัชทายาท ไหนจะเหล่าขุนนางกรมพระนครบาลที่ติดตามเขาอีก ขณะนี้ก็กลายเป็นกำลังสำคัญขึ้นมาแล้ว…”
“เจ้าสมาคมร่วมใจนั่นคือปั
