งยิ้มจางๆ “ดูสารรูปตัวเองก่อนเถิด…อย่าเพิ่งรีบร้อนไป ต่อเมื่อแล้วเสร็จงานนี้ข้าจะกราบทูลฝ่าบาทให้หน่วยอินทรีได้หยุดพัก และขอค่าเหนื่อยตอบแทนทุกคนที่คนของเราทำภารกิจสำเร็จ มิเช่นนั้นคงไม่มีแรงกระตุ้นกัน”
เซี่ยโหวซางยิ้ม “ปราดเปรื่องมากขอรับท่านผู้บัญชาการ! ผู้บัญชาการคนก่อนน่าจะคิดถึงลูกน้องให้ได้เยี่ยงท่าน ท่านเมิ่งฟางเอาแต่คิดถึงตำแหน่งตัวเอง ไม่แม้แต่จะปรายตามองคนในหน่วยที่เงินเดือนแทบไม่พอยาไส้”
เว่ยโฉวเมื่อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา “ท่านเซี่ยโหวซาง เราเป็นทหารองครักษ์จะเอาเวลาไหนไปใช้เงินมากมาย แค่มีให้ใช้ก็พอถมเถ…ถึงมีมากแต่ไม่ได้ใช้เกรงว่าจะเป็นภาระเสียเปล่า”
“เว่ยโฉวพูดถูก เหรียญทองพวกนั้นมีมนต์สะกดให้ผู้คนหลงใหลอย่างหาที่สุดมิได้ กระทั่งถอนตัวไม่ขึ้นจนความโลภทำลายตัวเอง” ใครบางคนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น
เว่ยโฉวเอ่ยตอบอย่างนับถือ “ท่านผู้บัญชาการพูดถูกขอรับ เงินทองก็เป็นเพียงของนอกกาย ท่านช่างมองทุกสิ่งทะลุปรุโปร่งเสียจริง…ข้าน้อยขอคารวะ!”
หลินมู่อวี่เองก็ยิ้มด้วยความชื่นชม ทว่าเว่ยโฉวกับเซี่ยโหวซางหารู้ไม่ว่าถุงสรรพสิ่งของหลินมู่อวี่ใส่เก็บเหรียญเพชรไว้เป็นแสน!
หลังจากเดินทางมาได้พักใหญ่ ถนนที่ใช้อยู่เริ่มมีวัชพืชเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นทางในที่สุด หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วล้วงม้วนแผนที่ออกมากาง “ตอนนี้เรายังไม่เข้าใกล้เข้าใกล้ป่าเจตภูตอีกหรือ? เซี่ยโหวซาง เจ้ารู้จักเส้นทางนี้ดี…ม
