รับ!”
ทุกคนตามหลินมู่อวี่ไปอย่างเงียบเชียบกระทั่งถึงยอดเขาลูกหนึ่ง หลินมู่อวี่หยุดดูอย่างจดจ่อ ภายใต้แสงจันทราที่สาดส่องลงมา เผยให้เห็นหมาป่าหนามโลหิตกำลังถูกบางอย่างจู่โจมอยู่ มันร้องครวญครางอย่างน่าเวทนาจะบนพื้น ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำราม มีอสูรร้ายตัวหนึ่งกระโดดขึ้นกลางอากาศและพุ่งเข้ากัดหมาป่าหนามโลหิตอย่างแรง!
“โฮก…โฮก!”
หมาป่าหนามโลหิตดิ้นรนร้องคร่ำครวญอย่างเจ็บปวด กระทั่งหัวของมันถูกกัดกระชากจนขาด! “ฟึบ!”
ท่ามกลางแสงจันทร์สว่าง ร่างของอสูรร้ายปรากฏ…มันคืออสูรร่างหุ้มเกราะขนาดยักษ์กำลังเคี้ยวหัวของหมาป่าหนามโลหิตอย่างเอร็ดอร่อย
“นั่นมันมังกรนภา…”
เว่ยโฉวตกตะลึง “มังกรนภาอายุหกพันห้าร้อยปี และเป็นเพียงตัวเดียวที่มีธาตุแสง…”
“เช่นนั้นรึ?”
หลินมู่อวี่เอื้อมมือชักกระบี่วิญญาณมังกรออกก่อนจะเอ่ยขึ้น “เจ้ารู้จุดอ่อนของมังกรภาหรือไม่เว่ยโฉว? เราจะทำการซุ่มโจมตีมัน…ได้เวลาที่เจ้าต้องแสดงฝีมือแล้ว หากเจ้ายิงศรเคลือบพิษด้วยคันศรกลืนปีศาจได้สำเร็จจะช่วยให้เราจัดการมันง่ายขึ้น!”
“ข้าจะพยายามขอรับ!”
………………
