็บใด เว่ยโฉวมิได้อ่อนแอเมื่อมีธนูกลืนปีศาจในมือ ตราบใดที่มิได้ตกอยู่ในเขตแดนของเจิ้งอี้ฝาน ลูกศรมรณะจะเป็นสิ่งที่เจิ้งอี้ฝานผู้อยู่ขอบเขตปราชญ์หวาดกลัวมากที่สุด เนื่องจากลูกธนูไม่ได้มีมันสมองและไม่ได้รับผลกระทบจากแขตแดน
…
เมื่อเขากลับเข้ามาในตำหนักเจ๋อเทียน ฉินอินก็อุ่นไวน์เสร็จเรียบร้อย ‘เนื้อกวางเมฆาผัดพริก’ ที่ฉินจิ้นกำลังทำ ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วอากาศและลอยมาแตะจมูก ในขณะเดียวกันฉินจิ้นก็เปิดหม้อที่เต็มไปด้วย ‘กรงเล็บหมีตุ๋นโสมโลหิต’ ซึ่งมีกลิ่นหอมรุนแรงจนทำให้หายใจไม่ออก
อาหารถูกเพิ่มจนเต็มโต๊ะอย่างรวดเร็วและดูน่าทานมาก
ฉินจิ้นพลันปรบมือและถอดผ้ากันเปื้อนออกก่อนจะดูสมกับเป็นจักรพรรดิอีกครั้ง “เจ้ากำลังยืนงงอะไรอยู่? อาอวี่นั่งลงสิ ฉินอินด้วย มารินไวน์ให้พ่อกับพี่ใหญ่”
ฉินอินยิ้มหวาน “เพคะ!”
ไวน์ที่หมักจากดอกจื่อยินส่งกลิ่นหอมมาก ไวน์เพียงจอกเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้มึนเมา หลินมู่อวี่หลับตาลงพร้อมสูดกลิ่นหอมหวานของไวน์ดอกจื่อยิน ก่อนที่จะถอนหายใจอย่างเสียใจเล็กน้อย หากเขาอยู่ที่โลกนี้นานเกินไป คงได้กลายเป็นคนขี้เหล้าอย่างแน่นอน
ฉินจิ้นมองท่าทีของหลินมู่อวี่แล้วอดยิ้มไม่ได้ “อาอวี่ ดื่มกับพ่อสักจอกสิ”
“ขอรับ”
หลินมู่อวี่ยกจอกขึ้นและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าขอให้เสด็จพ่อแข็งแรงและโชคชะตาอยู่ข้างท่าน…”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ฉินจิ้นตกตะลึง ก่อนจะกลับมายิ้มอย่างรวดเร็ว “อาอวี่ คำอวยพรของเจ้า
