ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย กลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าเพลิงคว้าอาวุธและควบม้าออกจากเมืองฉิงอี้ ซึ่งหมายความว่าการเจรจาของหลินมู่อวี่เป็นผลสำเร็จ เขาเอาชนะเฟิงสี่ที่มีกองกำลังเกือบสองร้อยคนได้โดยไม่เสียเลือดสักหยด แม้จะไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทว่าชัยชนะอันเล็กน้อยนี้ก็ทำให้เขาภูมิใจไม่น้อย
หลินมู่อวี่สวมผ้าคลุมกันฝนและควบม้าไปพร้อมกับเฟิงสี่ด้วย ด้านหลังมีทหารรับจ้างหมาป่าเพลิงทั้งหมดกำลังขนสัมภาระต่างๆ ตามไป ทหารรับจ้างกลุ่มนี้ช่างยากไร้นัก แม่กระทั่งโต๊ะและเก้าอี้ยังต้องเอาติดตัวไปด้วย หลินมู่อวี่ไม่ได้ต่อว่าอันใด ถือเสียว่าเป็นการเก็บกวาดพื้นที่ให้เรียบร้อยก่อนออก
“ข้าได้ยินมาว่าท่านหัวหน้าเกิดมาในครอบครัวธรรมดาใช่หรือไม่ขอรับ?” เฟิงสี่ดึงผ้าคลุมมาสวมปิดหน้าไว้ หัวหน้ากลุ่มหมาป่าเพลิงนั้นเกรงกลัวหลินมู่อวี่ จึงพูดอย่างระมัดระวัง
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้ายิ้ม “ถึงอย่างนั้นท่านเฟิงสี่ก็มั่นใจได้เลยว่าข้าไม่เหมือนคนในเมืองหลวงแน่นอน สำหรับข้าแล้วจะจนหรือรวยก็คือคนเหมือนกัน”
เฟิงสี่ตกตะลึงในคำพูดของหลินมู่อวี่ “ข้าเคยได้ยินมาว่าท่านช่วยชีวิตองค์จักรพรรดิและองค์หญิงฉินอินที่ตำหนักกวางโศกา ก่อนจะได้รับการอุปการะ ด้วยตำแหน่งชื่อเสียงที่มีอยู่ตอนนี้ เหตุใดท่านจึงอยากเป็นทหารรับจ้างเล่า?”
“ตำแหน่งที่มีมันไม่ยั่งยืน จะถูกริบคืนเมื่อไรก็ได้” หลินมู่อวี่กล่าวพร้อมสะบัดน้ำฝนออก
เฟิงสี่ยิ้ม “กลุ่มมังกร
