นวณราคาแล้วได้ทั้งหมดสิบเจ็ดเหรียญเพชรและห้าร้อยเหรียญทองจ่ายให้แม่เล้าไป ส่วนหญิงบริการทุกคนได้เหรียญทองคนละถุง บางคนไม่อยากพกไปค่ายทหารด้วยจึงนำไปฝากไว้ที่ธนาคาร
ใช้เวลากว่าสองชั่วโมงเต็มกว่าจะแล้วเสร็จ พระอาทิตย์เริ่มอัสดง…
หลินมู่อวี่นำหญิงบริการทั้งห้าสิบคนไปยังค่ายทหาร เหล่าทหารองครักษ์อวี้หลินเมื่อเห็นต่างก็ยั้งใจแทบไม่อยู่ เพราะหญิงกลุ่มนี้ดูน่าสนใจกว่าพวกทาสไร้อารมณ์ที่ซื้อมาเมื่อตอนบ่ายเสียอีก หลินมู่อวี่มองหาผู้บัญชาการกองร้อยที่ดูแลพวกทาสอยู่ก่อนจะนำหนึ่งร้อยเหรียญทองไปให้ตอบแทนที่รักษาสัญญา พร้อมกับแลกตัวหญิงบริการกับทาสทั้งห้าสิบที่มีอยู่
แสงจันทร์สาดส่องไปทั่วบริเวณ หลินมู่อวี่และเว่ยโฉวควบม้านำทาสทั้งห้าสิบคนไปอย่างช้าๆ เว่ยโฉวยิ้มและเอ่ยขึ้น “ตั้งแต่ออกจากเจดีย์ทงเทียนท่านก็จัดการปัญหาได้เก่งขึ้นนะขอรับ”
หลินมู่อวี่ถอนหายใจ “ประสบการณ์สอนให้ข้าเติบโต”
“แล้วท่านจะทำอย่างไรกับพวงนางต่อหรือขอรับ?”
“จ้างรถม้าพาพวกนางไปส่งที่ภูเขาผามังกร”
“เท่ากับว่าท่านจะส่งพวกนางไป…”
“พวกนางไม่มีบ้านแล้ว ต่อให้ข้าปล่อยพวกนางไปก็รังแต่จะโดนจับไปเป็นทาสอยู่เป็นนิจ แบบนั้นเท่ากับว่าทั้งหมดที่เราลงแรงไปสูญเปล่า…ข้าจึงคิดว่าจะสร้างหมู่บ้านให้พวกนางอยู่แถวตีนเขา สอนให้รู้จักปลูกผักทอผ้าเลี้ยงชีพ ทั้งยังมีโอกาสได้พบเจอกับผู้ชายดีๆ เป็นคู่ชีวิตต่อไป
“นายท่านของข้าช่างเป็นคนที่วิเศษเสียจริง!”
