เว่ยโฉวมองด้วยแววตาอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความนับถือ
กลางดึก ทหารองครักษ์อินทรีได้เดินทางไปส่งโล่งูมังกรและหญิงสาวห้าสิบคนที่ภูเขาผามังกรโดยมีหลินมู่อวี่นำทัพด้วยตนเอง แม้ป่าล่ามังกรจะเป็นส่วนหนึ่งของเมืองหลันเยียนทว่าก็ยังไม่ปลอดภัย เนื่องจากทหารลาดตระเวนไม่มีคุณภาพจึงทำให้พวกโจรขโมยออกเผ่นพ่านไปทั่ว
หลินมู่อวี่เห็นแสงคบเพลิงอยู่ไกลๆ กว่าจะมาถึงจุดหมายก็ปาไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว
ณ ประตูทางขึ้นเขา กลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดสวมเกราะถือง้าวหลายคนกำลังยืนเฝ้ายามอยู่ เมื่อเห็นหลินมู่อวี่จึงรีบทำความเคารพ “ยินดีที่ได้พบขอรับท่านผู้นำ”
“เปิดประตูแล้วพาพวกข้าเข้าไป”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่รู้สึกว่าคนพวกนี้แทบไม่เหลือลักษณะของนักเลงหัวไม้เช่นเมื่อก่อน ทว่าเหมือนทหารเต็มตัวแล้วมากกว่า หลัวอวี่ช่างหลักแหลม เขาเลือกคนเข้าร่วมกลุ่มไม่ผิดจริงๆ
ต่อเมื่อว่าถึงยอดเขา หลัวอวี่พร้อมทหารหลายนายออกมาต้อนรับหลินมู่อวี่ “กลับมาแล้วหรือขอรับท่าน?”
“อืม…ข้าเอาอาวุธมาให้พวกเจ้า”
หลินมู่อวี่โบกมือเป็นสัญญาณให้นำสัมภาระด้านหลังมา โล่งูมังกรเปล่งประกายยามต้องแสงจากคบเพลิง เพียงแรกเห็นหลัวอวี่ก็บอกได้เลยว่านี่เป็นโล่ชั้นยอด “นี่มันยอดเยี่ยมมากขอรับ ท่านมาในเวลาที่เรากำลังต้องการพอดี เมื่อวานเกิดเหตุปะทะกันกับโจรภูเขาทำให้คนฝั่งเราบาดเจ็บสาหัสหลายคน ด้วยโล่ที่ท่านนำมาให้วันนี้พวกเราคงไม่ต้องกังวลกันอีกต่อไป! ขอบพระคุณมากข
