ยงร้องโหยหวนดังมาจากด้านหน้า กลุ่มหญิงสาวในชุดผ้าขี้ริ้วเดินอยู่บนถนนโดยมีทหารคอยควบคุมอยู่ แทบไม่ต้องเดาเลย…คนกลุ่มนี้คือพวกค้าทาส
ขณะที่พวกหลินมู่อวี่กำลังเคลื่อนทัพผ่านไป ก็เห็นเด็กสาวน่ารักคนหนึ่งซึ่งอายุไม่น่าถึงสิบห้าปี ซึ่งคราบสกปรกที่อยู่บนใบหน้านั้นไม่สามารถปิดบังความงดงามของนางได้เลย มือและเท้าถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา แผลที่ถูกเฆี่ยนยังดูสดใหม่ราวกับเพิ่งโดนลงโทษมา หลินมู่อวี่ควบม้าเข้าไปหานาง เมื่อทั้งคู่สบตากันหญิงสาวพยายามเอ่ยปากพูดบางอย่างทว่าไม่กล้าเปล่งเสียงออกมา
“รอก่อน!” หลินมู่อวี่ตะโกนบอก
เว่ยโฉวเมื่อเห็นดังนั้นจึงเข้ามาเตือน “โปรดตริตรองให้ดีก่อนเถิดขอรับ ต่อให้ท่านช่วยหญิงพวกนี้ไป ก็มีคนอื่นถูกจับเข้าไปเพิ่มอีกอยู่ดี…ท่านคงไม่อยากถูกส่งไปเจดีย์ทงเทียนอีกใช่หรือไม่?”
“แน่นอนว่าไม่อยาก…”
หลินมู่อวี่ยิ้มก่อนจะหันกลับคุยกับหญิงสาว “เจ้ามาจากที่ใด?”
หญิงสาวตอบอย่างหวาดกลัว “ทงเทียน…ข้ามาจากมณฑลทงเทียน…”
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงมายังเมืองหลันเยี่ยนเล่า?” หลินมู่อวี่ยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรเพื่อให้นางคลายความกลัว
หญิงสาวเงียบปากแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางรู้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้านี้คือนายทหารระดับสูง หากไม่รู้วังคำพูดมีหวังได้ชะตาขาดเป็นแน่ หญิงสาวก้มหัวลงก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ “ท่านพ่อกับท่านแม่โดนทหารรับจ้างสังหาร ข้าจึงถูกจับมาขายที่นี่ ข้า…”
“ข้าเข้าใจแล้ว…”
หล
