ินมู่อวี่นั่งบนหลังม้าคิดลังเลเล็กน้อย
ทันใดนั้น ผู้บัญชาการกองร้อยคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาหลินมู่อวี่ “ท่านหลินมู่อวี่ ผู้หญิงทั้งสี่สิบคนนี้ถูกค่ายทหารซื้อไป ฉะนั้นข้าอยากจะขอความกรุณา…ท่านอย่าทำให้เรื่องมันวุ่นวายเลยขอรับ เราเพียงทำตามคำสั่งที่ได้รับเท่านั้น”
“ข้าเข้าใจแล้ว”
หลินมู่อวี่เอ่ยถาม “ผู้บัญชาการทหาร ข้าอยากรู้ว่าหญิงที่ถูกจับมาขายพวกนี้มีอีกกี่คนที่พวกเจ้าเก็บไว้?”
ผู้บัญชาการกองร้อยละล่ำละลัก “มีทั้งหมด…ห้าสิบคน ท่านคิดจะทำสิ่งใดหรือขอรับ?”
“อย่างนั้นรึ…” หลินมู่อวี่พยักหน้าก่อนจะยิ้มตอบ “อย่ากังวลไป พาพวกนางไปตามคำสั่งเถิด ทว่าอย่าให้ใครแตะต้องตัวพวกนางภายในหนึ่งชั่วโมงก่อนข้าจะตามไป ทำได้หรือไม่?”
ผู้บัญชาการกองร้อยประสานกำปั้นคำนับ “ท่านผู้บัญชาการช่างมีอารมณ์ขันเสียจริง ข้าเป็นผู้น้อยก็ต้องทำตามอยู่แล้วขอรับ”
“ดีมาก”
เว่ยโฉวมองเหล่าหญิงสาวถูกส่งไปค่าย ก่อนจะหันมาถามผู้เป็นนายด้วยความสงสัย “ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ขอรับ?”
หลินมู่อวี่ลอบหัวเราะ “เมื่อก่อนข้าคิดว่าข้ายิ่งใหญ่ คิดว่าตนจะสามารถเปลี่ยนแปลงและไม่เพิกเฉยต่อปัญหาเล็กน้อยทุกอย่างได้ ตอนนี้ข้าเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ทุกอย่างเริ่มต้นที่ตัวเราและยอมรับในสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้’ ลำพังพลังของข้าไม่สามารถแก้ไขปัญหาค้าทาสนี้ได้ แต่มีบางสิ่งที่ข้าทำได้ เว่ยโฉว…เจ้าพอจะรู้จักแหล่งซ่องสุมในเมืองหลันเยี่ยนแห่งนี้หรือไม่?”
