เหล่ยหงแววตาลุกโชนด้วยความอยากรู้ “เจ้านำสิ่งใดมาให้ปู่หรืออาอวี่หลานรัก?”
หลินมู่อวี่ล้วงมือหยิบแหวนศิลาชิงหมิงออกมาจากถุงสรรพสิ่ง วิญญาณเต่าทมิฬคำรามลั่นปรากฏตัวออกมาจากแหวน หลินมู่อวี่ยื่นแเครื่องประดับชิ้นเล็กไปด้านหน้า “สิ่งนี้ขอรับ…ท่านชอบหรือไม่?”
เมื่อสัมผัสกับแหวน…เหล่ยหงรู้สึกได้ถึงพลังจากวิญญาณที่ถูกหลอมเข้าไป ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “อาอวี่นี่คือ…นี่คืออาวุธระดับปราชญ์ใช่หรือไม่?”
หลินมู่อวี่ส่ายหัว “ข้าไม่ทราบถึงระดับเครื่องประดับ จึงไม่แน่ใจว่าใช่ปราชญ์หรือไม่ หากท่านชอบข้าก็พอใจแล้วขอรับ”
“ชอบ…ข้าชอบมาก!”
เหล่ยหงแทบไม่กล้าวางมันลง “เจ้าทำอย่างไร? เจ้าทำอย่างไรถึงสร้างแหวนวงนี้ได้? ข้าอยากถามมานานแล้วว่าเจ้าไปเรียนวิชาหลอมอาวุธเช่นนี้มาจากที่ใด?”
หลินมู่อวี่ยิ้มก่อนจะส่ายหน้า “ท่านปู่โปรดอย่าถามเลยขอรับ ข้าเองก็ไม่รู้จะอธิบายให้ท่านเข้าใจได้อย่างไร”
“อย่างนั้นรึ?” เหล่ยหงหรี่ตามองและยิ้ม “เจ้าลองพูดมาก่อนเถิด”
หลินมู่อวี่เม้มปาก “เช่นนั้น…หากข้าบอกว่ามาจากโลกอื่นท่านจะเชื่อหรือไม่?”
เหล่ยหงเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “อาอวี่ เจ้ากำลังล้อข้าเล่นใช่หรือไม่? จะไปมีโลกอื่นได้อย่างไรเล่า? นอกจากโลกนี้แล้วเห็นทีคงมีแต่สวรรค์กับนรกเพียงเท่านั้น โลกทั้งสามนี้ถือเป็นความเชื่อมาแต่โบราณ แล้วเจ้าจะมาจากโลกอื่นได้อย่างไร?”
