หลินมู่อวี่หัวเราะก่อนจะเอ่ยขึ้น “ข้าถึงได้บอกว่าอธิบายไม่ได้ขอรับ ท่านปู่คิดเสียว่าเป็นเรื่องตลกเถิด…แหวนวงนี้เรียกว่า ‘แหวนศิลาชิงหมิง’ มันเป็นศิลาที่ทำลายไม่ได้ ข้าจึงใช้มันหลอมละลายรวมกับศิลาวิญญาณเต่าทมิฬอายุเก้าพันเจ็ดร้อยปี ดังนั้นแหวนนี้จึงมีคุณสมบัติของอสูรวิญญาณในการปกป้องผู้ใช้ ท่านปู่ดูแลมันให้ดีนะขอรับ!”
เหล่ยหงสวมแหวนเข้าที่นิ้วโป้ง “อืม…ข้าจะดูแลมันอย่างดี…ขอบใจเจ้ามากอาอวี่ แล้วค่ำนี้เจ้าสนใจค้างแรมและร่วมทานอาหารเย็นที่วิหารหรือไม่?”
“คงต้องขอปฏิเสธขอรับ ข้ายังมีเรื่องต้องสะสางอีกมากที่รังอินทรี”
“ไม่เป็นไร ยังเหลือเวลาอีกสิบห้าวันกว่าเจ้าจะต้องกลับมาทำหน้าที่ปรมาจารย์ที่นี่”
“เรื่องนั้น…หากข้าว่างข้าจะกลับมาขอรับ!”
“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! พอได้ดีแล้วคิดจะลืมกำพืดตัวเองรึ?” เหล่ยหงยิ้ม “ตอนนี้เจ้าอยู่ระดับไหนแล้วอาอวี่? มาเถิด ใช้ศิลาทดสอบดูว่าเจ้ามีพลังเท่าไหร่”
“ขอรับ”
หลินมู่อวี่เดินตามทางที่คุ้นเคยไปยังแผ่นศิลาก่อนจะคำรามลั่นรีดปราณยุทธ์ออกมาจนถึงขีดสุด ทันใดนั้นวิญญาณยุทธ์น้ำเต้าก็ปรากฏขึ้นรอบตัวเขาด้วยแสงระยิบระยับ! ศิลารอบข้างเปล่งแสงประกาย…เส้นแสงยาวหกเส้น สั้นแปดเส้นเผยออกมาอย่างสุกสกาว
