เขตนภาเป็นแน่…ข้าเห็นปราณยุทธ์ของมัน…”
“ขอบเขตนภาหรือ…ไม่น่าเชื่อ! ขอบเขตนภาเชียวรึ”
ทุกคนตกตะลึงราวกับเห็นผี…
หลินมู่อวี่กับชายร่างยักษ์ออกจากเมืองหลันเยี่ยนไปยังลานร้างในป่านอกเมือง ชายร่างยักษ์กล่าวอย่างนอบน้อม “ท่านผู้บัญชาการ ลานแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานาน ไม่มีผู้คนผ่านมาบ่อยนัก ท่านหลัวอวี่จึงตัดสินใจตั้งค่ายกลุ่มมังกรผงาดชั่วคราวขึ้นที่นี่”
“จนถึงตอนนี้มีคนมาสมัครกี่คนแล้ว?” หลิมู่อวี่ถามขณะนั่งบนหลังม้า
ชายร่างยักษ์นำหน้าไปพร้อมกับขวานอันมหึมา “ราวหกสิบคนได้ขอรับ…แม้จะมีนักรบอยู่มากในเมืองหลันเยี่ยน ทว่ายังไม่มีใครก้าวเข้าสู่ขอบเขตมนุษย์เลยสักคน การจะหาผู้มีฝีมือเหนือกว่านั้นยากนัก ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ท่านหลัวอวี่จะหาคนให้ได้มากกว่าห้าสิบในครึ่งเดือน”
หลินมู่อวี่พยักหน้า อีกเหตุผลหนึ่งที่ต้องรับสมัครคนจำนวนมากเป็นเพราะเรื่องเงิน เหรียญทองทั้งแสนหยินที่เขาให้ไปนั้นไม่ได้ให้ไปโดยไม่หวังผล
ด้านนอกลานเก่ามีเพียงธงผืนหนึ่งโบกสะบัดไปมาอยู่ เป็นธงสัญลักษณ์ที่มีคำว่ากลุ่มมังกรผงาดสลักไว้ ไม่มีสมาชิกของกลุ่มคอยลาดตระเวนเฝ้าด้านนอก
เมื่อเข้าไปด้านในก็พบผู้คนมากมายกระจัดกระจายไปทั่ว ทั้งสูบบุหรี่ ดื่มเหล้าและเล่นการพนัน มีทั้งคนอายุน้อยที่สุดราวสิบสี่และคนอายุมากที่สุดราวสี่สิบปี หลายคนใส่เสื้อแขนสั้นกางเกงขาสั้น แต่บางคนก็ถอดเสื้ออวดกล้ามเนื้อกัน หน้าตาแต่ละคนดูจริงจังไม่มีใครยอมใคร
ห
