ลินมู่อวี่มองดูอย่างกระอักกระอ่วน เขามาจากยุคสมัยใหม่ที่มีการเต้นยั่วยวนของสาวงามไม่ใช่ผู้ชายแบบนี้ เขาไม่รู้จะหาคำพูดใดมากล่าวเมื่อได้เห็นสภาพของลานกว้างอันอุจาดตา
“มีคนมา!”
ทหารรับจ้างคนหนึ่งที่นั่งบนกิ่งไม้ตะโกนขึ้น “มาดูเร็ว! เป็นนายทหารยศสูง คงมาที่เผื่อสอบสวนเราแน่ พี่น้องทั้งหลายเตรียมรับเด็กใหม่!”
ทันใดนั้นหลินมู่อวี่ก็ถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มทหารรับจ้างหน้าตาถมึงทึง
หลินมู่อวี่ยิ้มให้กลุ่มคนเบื้องล่างขณะนั่งอยู่บนหลังม้า “พวกเจ้าจะทำอะไร? จะทุบตีหรือฆ่าข้ารึ?”
ชายถือหอกคนหนึ่งควงหอกที่รวบรวมพลังปราณไว้ไปมา “เราไม่ฆ่าหรือทำร้ายเจ้าหรอก เพียงแค่ตอบมาว่าเจ้ามีเงินติดตัวมาเท่าไหร่? พวกพี่น้องข้ากำลังขัดสนไม่มีเงินซื้อไวน์มาหลายวันแล้ว”
“นั่นหมายถึงเจ้าจะทำร้ายข้ามิใช่รึ?”
“ข้าบอกว่าไม่ก็คือไม่”
“งี่เง่าเสียจริง…”
คนพวกนี้ไอคิวต่ำจนน่าเป็นห่วง หลินมู่อวี่เริ่มสับสนก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นและกล่าว “หลัวอวี่…ออกมาเจอข้าเถิด!”
“แอด…”
ประตูด้านหน้าเปิดออก หลัวอวี่เดินออกมาด้วยท่าทางอิดโรยพร้อมกับใบรายชื่อในมือ “ท่านผู้บัญชาการกลับมาแล้ว…ฮ่าๆๆ เยี่ยมเลย! แล้วเจ้าคนนั้นกล้าดีอย่างไรถึงหันอาวุธใส่เขาผู้นี้ นี่คือผู้บัญชาการหลินมู่อวี่!”
บรรดาทหารรับจ้างต่างตกใจ “เจ้าคนปวกเปียกนี่น่ะรึ? เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเพียงขยะอ่อนแอที่โตมากับหญิงอ้วนจากหลันเยี่ยน คนเช่นนี้รึคือหัวหน้าของเรา?”
“นี่คือหัวหน้า
