เราหรือ?”
หลินมู่อวี่ยิ้ม ก่อนจะลงจากม้าโดยไม่หยิบอาวุธมาด้วย เขามองไปยังกลุ่มคนเบื้องหน้าก่อนจะกล่าว “คนโง่อย่างพวกเจ้ากล้าดีถึงเพียงนี้เชียวรึ? เข้ามาพร้อมกันให้หมด แล้วอย่าหาว่าข้ารังแกก็แล้วกัน!”
หลัวอวี่ตกใจ “นี่ท่านคิดจะ…”
“ไม่เป็นไร ข้าคิดดีแล้ว”
หลินมู่อวี่เม้มปาก อันที่จริงเขารู้ดีอยู่แล้วว่าถึงแม้คนพวกนี้จะดูโง่เง่าทว่าฝีมือนั้นอยู่ในระดับขอบเขตมนุษย์ถึงขอบเขตปฐพี เป็นยอดฝีมือของแต่ละหมู่บ้านจึงมีความทะนงตนและดื้อรั้น เขาจำเป็นต้องแสดงพลังให้เห็นเพื่อกำราบให้เชื่อฟัง มิเช่นนั้นคนพวกนี้ไม่ยอมรับเขาเป็นผู้บัญชาการมังกรผงาดแน่นอน
“วิ้ง…”
ปราณยุทธ์น้ำเต้าปรากฏ หลินมู่อวี่ง้างหมัดควบแน่นปราณยุทธ์ออก
“นั่นมันพลังขอบเขตนภา ระดับเดียวกับท่านหลัวอวี่!”
“ใช่…ปราณยุทธ์นั่น!”
“ขอบเขตนภาแล้วอย่างไรเล่า! เรามีคนมากกว่า หากเขาอยากเป็นหัวหน้าเรา ก็ต้องแสดงให้เห็นว่ามีคุณสมบัติเพียงพอ!”
เมื่อกล่าวจบทั้งหมดก็พุ่งเข้าโจมตีทันที ชายร่างใหญ่ระดับขอบเขตปฐพีขั้นสองคนหนึ่งคำรามลั่นก่อนจะใช้หมัดที่มีวิญญาณมังกรสมุทรสถิตอยู่ชกไปยังหน้าอกหลินมู่อวี่ เป็นการโจมตีอันทรงพลังที่ดูถูกไม่ได้ทีเดียว ถึงกระนั้นหลินมู่อวี่ก็หลบได้และโจมตีกลับที่ท้องของชายคนดังกล่าว “เปรี้ยง!” เขาถูกซัดถอยไปหลายก้าวจนทรุดกับพื้น
ทุกการโจมตีถูกปราการน้ำเต้า กระดองเต่าทมิฬและปราการเกล็ดมังกรรับไว้ได้หมด ถึงตาหลินมู่อวี่ เขากระ
