ะคนอื่นๆ ต่างรีบเร่งหนีไปด้วยความเกรงกลัวจะถูกไล่ล่า ดังนั้นจึงไม่สามารถขนเหรียญทองไปได้มาก มิเช่นนั้นจีหยางคงเอาไปทั้งหมดด้วยความโลภ
“ฮ่า…”
เฟิงจี้สิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “สำนักอัศวินช่างอ้วนท้วมสมบูรณ์จริงๆ!”
“ถูกต้อง!” ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนกล่าวอย่างตื่นเต้น “ดูด้านนั้นสิ มีคลังอาวุธด้วย!”
หลินมู่อวี่รีบเข้ามาดูและพบว่ามีอาวุธชั้นยอดกองเรียงรายอยู่ หอก ทวน กระบี่ และขวานถูกเก็บไว้ที่นี่ แม้ว่าอาวุธระดับนิลและระดับภูติจะถูกจีหยางและพรรคพวกฉวยไปแล้ว ทว่าก็ยังเหลืออยู่มากมาย อาวุธเหล่านี้สามารถนำไปแจกจ่ายให้แก่ทหารได้
“ฮึบ!”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเปิดหีบไม้หน้าตาธรรมดาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่คิดเลยว่าจีหยางจะสนใจของโบราณและเครื่องประดับหยก เจ้าเฒ่าคนนั้น…”
หีบใบนี้เต็มไปด้วยกำไลหยก แหวน สร้อยคอ และเครื่องประดับอื่นๆ รวมถึงภาพเขียนตัวอักษรและภาพวาดหลายม้วนซึ่งดูเหมือนว่าจะมาจากบุคคลที่มีชื่อเสียง กระนั้นหลินมู่อวี่ก็ไม่สามารถเข้าใจการประดิษฐ์อักษรของโลกทางนี้ได้ เมื่อเข้าไปมองดูใกล้ๆ เขาก็รู้สึกว่ามันช่างน่าเกลียดจริงๆ!
“หืม?”
เฟิงจี้สิงหยิบแหวนสีดำบริสุทธิ์ออกมาจากหีบและกล่าวว่า “แหวนนี่ทำจากอะไรกัน…มันดูไม่เหมือนหยก และค่อนข้างจะมีมวลกว่ามาก”
พูดจบเขาก็วางแหวนลงบนโต๊ะและฟันด้วยดาบ ‘เปรี้ยง!’ ประกายไฟแลบออกมาทันที และใบมีดกระเด้งกลับ มันไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนบนแหวน และยังคงเปล่งประกายออกมาอย่างอ
